งเพื่อรักษาชีวิตเช่นนี้! ท่านแม่ นี่ท่านถึงกับกล้ากลับดำเป็นขาวได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
เมิ่งซีโจวร้องตอบด้วยความเดือดดาลสุดขีด มือที่ชี้ไปทางแม่เ่าจางถึงกับสั่นระริกทั้งหยดน้ำตาสาวน้อยที่รินไหล
กล่าวได้ไม่ทันสิ้นประโยคดี นางแสร้งทำเป็นโมโหสุดขีด ท้ายสุดมิอาจต้านทาน เป็นลมเป็นแล้งไปเสียแล้ว ร่างของนางล้มเอนหงายไปด้านหลังทันที
จางเฉิงเคลื่อนไหวว่องไวปานสายฟ้า รีบยื่นมือออกไปประคองร่างไร้สติของนางไว้ทันที แขนหนึ่งโอบเอวบางที่แทบจะกำได้ด้วยมือเดียว กลิ่นหอมอ่อนละมุนพลันโชยแตะเข้าปลายจมูกของเขา ทำให้ภายในอกพลันเกิดความรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อย
ทว่าริมฝีปากของเขากลับแค่นยิ้มเย้ยหยัน คิดนึกอย่างขบขันภายในใจว่า เพียงคำหยาบโลนต่ำช้าสองสามคำก็ทนฟังมิได้เสียแล้ว สมกับที่เป็นคุณหนูบอบบางจากตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงโดยแท้
