บทที่ 4 ตัดรากราคะของอดีตสามี! (1)
ที่หน้าประตูเรือนของผู้ใหญ่บ้าน ไม่นานก็มีเสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เ่าจางแผดร้องดังขึ้น
ผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าดำคล้ำราวเมฆฝนตั้งเค้า พลางตวาดเสียงขรึมอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
“เจ้าควรฟังคำพูดเมื่อคืนของสะใภ้บ้าง ให้นางได้ฝังเข็มเจ้าสักสองสามเข็มเพื่อเรียกคืนสติคืนมา! เช้าตรู่เช่นนี้ไม่ออกไปลงนา กลับมายืนอาละวาดอยู่ที่หน้าบ้านของข้าเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังทำตัวเยี่ยงสุกรคลุ้มคลั่งอีกด้วย!”
แม่เ่าจางฝืนยิ้มแห้ง ใบหน้าแทบแตกออกเป็นเสี่ยงขณะเอ่ยตอบไปว่า
“ข้าเพียงมารับสะใภ้ใหม่ของข้ากลับเรือนเท่านั้น! วันนี้เป็นฤกษ์มงคลที่นางจะต้องเข้าหอกับบุตรชายของข้าแล้วนะเจ้าค่ะ!”
ผู้ใหญ่บ้านยังมิทันได้เอ่ยคำใด
เมิ่งซีโจวก็พลันชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่าง เหลือบมองดวงอาทิตย์สีแดงที่เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า พลางกล่าวด้วยเสียงเนิบช้าว่า
“เข้าหอรึ? แม้แต่พี่สาวกับพี่เขยยังรู้ว่าควรต้องเป็นยามค่ำคืน ท่านแม่… ท่านออกจะใจร้อนเกินไปกระมัง?”
วาจานั้นเสมือนเข็มแหลมทิ่มแทงเข้ากลางอกของแม่เ่าจางอีกครา!
นางโมโหเดือดดาลจนสายตาพร่ามัวไปหมด รีบหันไปเอ่ยกับผู้ใหญ่บ้านด้วยน้ำเสียงร้อนรนทันที
