บทที่113 ข้าเป็นของเมิ่งซีโจวแล้ว
นางเป็นคนมีนิสัยหยิ่งทะนง สายตาสูงมาแต่ไหนแต่ไร นอกจากองค์รัชทายาทกับบุตรชายตระกูลสูงศักดิ์มากอำนาจบารมีอีกไม่กี่คนแล้ว บุรุษอื่นล้วนแทบไม่เคยอยู่ในสายตาของนางเลยสักนิด การนึกไม่ออกจึงนับเป็นเรื่องปกติ
ไม่นานนัก นางก็โยนความสงสัยเล็กน้อยนี้ทิ้งไปเสีย และไม่คิดยึดติดอันใดอีก
สายตาของนางหยุดค้างอยู่นานกว่าเดิม กวาดมองใบหน้าของฉู่เซียวทีละส่วนทีละคืบ ชัดเจนว่าเป็นสายตาที่ใช้ประเมินของเล่นชิ้นหนึ่งแท้ๆ แต่เขากลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ใบหูทั้งสองถึงกับแดงเรื่อขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
เมิ่งหนานอี้เก็บปฏิกิริยาและท่าทางกระดากเขินอายของฉู่เซียวไว้ในสายตาทั้งหมด มิหนำซ้ำไม่เพียงไม่คิดยับยั้ง กลับยิ่งรู้สึกว่าช่างน่าสนุกนัก
“เก่งเพียงใดกันรึ?”
ฉู่เซียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความสามารถของตนอย่างจริงจัง สุดท้ายจึงเงยหน้าขึ้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเมิ่งหนานอี้พลางตอบกลับไปว่า
“เก่งมากขอรับ”
“พรวด” เมิ่งหนานอี้ถูกสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมตรงไปตรงมาของบุรุษผู้นี้ ทำให้นึกขันจนถึงกับต้องหัวเราะออกมา
นางยกมือขึ้นโบกไปมาอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะโยนกำไลกลับลงไปบนถาดดังเดิม จากนั้น จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางมองสำรวจฉู่เซียวด้วยความสนอกสนใจ
“เ
