บทที่ 1 หวนสู่ค่ำคืนที่ถูกลักพาตัว
“น้องเมียคนงามจ๋า ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที มา มะ เร็วเข้า ยามนี้ข้าแทบจะอดทนไม่ไหวแล้ว!”
สายลมยามราตรีพัดกรูผ่านใบหู เสียงหวีดหวิวดังขึ้นไม่ขาดสาย ทว่าเมิ่งซีโจวกลับรู้สึกราวกำลังโอบกอดเตาไฟไว้ทั้งใบ สัมผัสได้ถึงไอร้อนระอุจนต้องลืมตาขึ้นมอง
ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือความมืดมิดแห่งราตรี ใบหน้าบุรุษที่มีฟันเหยินกำลังแสยะยิ้มลามกฉายแววชั่วช้านั้น อยู่ใกล้ใบหน้าของนางเพียงคืบเท่านั้น ยามนี้แผ่นอกหนาแทบแนบชิดติดผิวกายของนาง!
และคนผู้นั้นคือหลิวหมิง ‘พี่เขย’ ของนางเอง!
เบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงจางซานเจียวผู้เป็นพี่สาวกำลังเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวระคนไม่พอใจนัก
“ไฉนเจ้าจึงต้องรีบร้อนตะกละตะกลามถึงเพียงนี้ด้วย? เบามือหน่อยเถิด อย่างไรเสียนางก็ยังนับเป็นน้องสาวของข้า”
แม้วาจาคำพูดจะเสมือนคนใจกว้าง ทว่าความอิจฉาริษยาในน้ำเสียงกลับราวเข็มพิษแหลมคม ที่สามารถทิ่มแทงไปถึงกระดูกทีเดียว
เมิ่งซีโจวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกประหนึ่งถูกสายฟ้าฟาดใส่เข้าให้จัง นางพลันได้สติตื่นขึ้นฉับพลันทันใด!
นี่นาง…นางกลับชาติมาเกิดอีกคราแล้ว!
และในยามปัจจุบันทันด่วน นางก็ได้หวนสู่ค่ำคืนแรกที่ถูกลักพาตัวมายังหมู่บ้านเสี่ยวเหอแห่งนี้!
