บทที่2 ของชั้นต่ำมิอาจขึ้นสู่เวที ช่างอัปมงคลโสมมยิ่งนัก
ถ้อยวาจาประโยคสุดท้ายนี้ เปรียบประหนึ่งน้ำที่สาดลงไปในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน!
ชาวบ้านในหมู่บ้านเสี่ยวเหอแห่งนี้ ล้วนมีนิสัยชอบซุบซิบนินทา ทั้งยังชื่นชอบการเสพเรื่องชวนหัวของผู้อื่นอยู่เป็นนิจ หาไม่แล้ว ไฉนเพียงได้ยินคำว่า ‘จับชู้’ ค่ำคืนดึกดื่นก็ยังพากันกรูออกมาราวกับมดแตกรังด้วยเล่า
เพื่อเสาะหาความตื่นเต้นเร้าใจ สองสามีภรรยาคู่นั้นถึงกับเรียกมารดาบังเกิดเกล้าให้มาจับผิดตนเองเชียวหรือ? เรื่องอัปยศเช่นนี้ ชั่วชีวิตยังไม่เคยได้ยิน!
ชาวบ้านต่างหันไปมองหน้ากันไปมา ก่อนเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงวิพากษ์จะปะทุขึ้นอย่างมิอาจอดกลั้นได้
“หึๆ ดูไม่ออกเลยว่าสองผัวเมียจะเล่นพิสดารกันได้ถึงเพียงนี้?”
“ฮ่าๆ ดูสิ เข็มที่ปักเต็มตัวเด็กนั่น หากจะปักให้หมดจำต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วยาม! แม่เ่าจาง นี่เจ้าคงจะสติวิปลาสไปแล้วกระมัง จึงได้เที่ยวพาลกัดผู้คนไปทั่วเช่นนี้!”
แม่เ่าจางพลันตระหนักชัดเจนว่า ตนได้ถูกบุตรีหลอกลวงเสียจนตกหลุมพรางเข้าเต็มๆ ต้องกลายมาเป็นตัวตลกให้คนทั้งหมู่บ้านได้หัวเราะเยาะเล่นแล้ว!
