ผู้เป็นมารดา การจะกลับมาครองอำนาจและดูแลกิจการภายในจวนได้อีกครั้ง ล้วนเป็นเพียงเรื่องของกาลเวลาเท่านั้น รอจนถึงวันนั้น เมื่อนางสามารถพาฉู่เซียวกลับจวนไปได้อย่างเปิดเผยและสง่างามแล้ว เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดกล้ามายืนต่อหน้านาง แล้วพูดจาให้มากความอีกแม้เพียงครึ่งคำ!
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เมิ่งหนานอี้จึงสั่งสาวใช้ว่า “พาเขาไปหาห้องพักสะอาดๆในโรงเตี๊ยมสักแห่งเพื่อพักชั่วคราวก่อน แล้วก็หาเสื้อผ้าดีๆให้เขาเปลี่ยนใหม่สักชุด แล้วให้เขาจัดการชำระล้างกายให้เรียบร้อย ส่วนนเงินทองก็มาเบิกจากบัญชีของข้า”
นางไม่อยากให้ข้างกายตนมีทาสสกปรกมอมแมมติดตามไปด้วย เพราะนั่นจะเป็นการเสียหน้ามากเกินไป
ครั้นจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เมิ่งหนานอี้ก็มิได้เหลือบมองฉู่เซียวอีกเลยแม้แต่น้อย นางหันกายเดินขึ้นรถม้าที่จวนโหวส่งมารับกลับ ก่อนจะจากไปอย่างไม่ไยดี
สาวใช้ของเมิ่งหนานอี้พาฉู่เซียวมาส่งที่หน้าโรงเตี๊ยม เขาเงยหน้าขึ้นมองป้าย ‘โรงเตี๊ยมจันทร์ล้อม’ ที่แสนคุ้นตานั้น ความรู้สึกซับซ้อนยากจะเอื้อนเอ่ยพลันเอ่อขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่
เป็นที่นี่อีกแล้ว… ดูท่าคุณหนูโปรดปรานให้เขาพักอยู่ที่นี่จริงๆ
ครั้งก่อนเขาก็ถูกพามาพักอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว
“ตามข้ามาเถิด”
ท่าทีของสาวใช้นางนี้ยังนับว่าสุภาพอยู่บ้าง อย
