มารถและพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ ถือเป็นเสาหลักในโลกปรมาจารย์เต๋าแห่งเมืองเจียงที่ยังคงอยู่
“ผู้อาวุโสเหลียงชื่อเร้นกายมานานหลายปี ทว่าอิทธิพลที่เขาทิ้งไว้ยังคงอยู่ทำให้ผู้คนเกรงขาม”
“ดั่งคำกล่าวที่ว่าคำพูดมีค่าหนึ่งพันเหรียญทอง คำสัญญามีค่าหนึ่งพันเหรียญทอง ถ้าเอาสมุดอักษรเหลียงนี้ไป สมาพันธ์จะยอมรับคำขอของคุณโดยไม่มีเงื่อนไข” เหมียวจื่ออั๋งกางนิ้วมือทั้งห้า “จนถึงตอนนี้ สมุดอักษรเหลียงปรากฏขึ้นไม่ถึงห้าครั้ง”
“หัวหน้า ไป๋หลิ่วมอบของล้ำค่าให้คุณจริง ๆ ต่อไปคุณก็ทำเงินได้มากมายแล้ว!” สายตาของเหมียวจื่ออั๋งยังคงจับจ้องสมุดอักษรเหลียง ถ้าเขารู้ก่อนคงแสดงออกมากกว่านี้ บางทีสมุดอักษรเหลียงนี้…
เฝ่ยไป๋ลู่ต้องออกแรงเล็กน้อย ถึงจะดึงสมุดอักษรเหลียงคืนมาจากมือของเหมียวจื่ออั๋งได้
เธอเก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋าด้วยจิตใจที่หนักแน่น “ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว”
เหมียวจื่ออั๋งมองด้วยดวงตาแห่งความปรารถนา
ไม่มีใครอยากจะเป็นคนไม่สำคัญไปตลอดหรอก หากเขามีสมุดอักษรเหลียงติดตัว บางทีเขาอาจจะขอยืมอำนาจและอิทธิพลของสมาพันธ์ช่วยสร้างชื่อเขาที่เมืองเจียงได้
เฝ่ยไป๋ลู่ตบเขา “ฉันจะเอาคะแนนของฉันให้นาย”
ถึงยังไงเป้าหมายของเธอก็คือตราประทับหยิน ขอเพียงได้รางวัลเข้าร่วมก็พอแล้ว สำหรับเธอคะแนนมีความหมายแค่เล็กน้อย
“จริงเหรอ? โอเค ๆๆ!” ดวงตาเหมียวจื่ออั๋งส่องสว่าง ขณะปฏิเสธกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ได้รู้สึกโลภไปชั่วขณะในตอนท
