บทที่ 127 ขอตัวก่อน จากนี้ไม่เจอกันแล้ว
“ฉันเองก็ไม่รู้ชื่อเขาเหมือนกันค่ะ พวกเราเอาอาหารให้เขา ส่วนเขาก็สอนฉันทำธูปสามวัน จากนั้นก็ทดลองทำเอง”
มือราวกับหยกขาวมีแผลที่มองเห็นได้ราง ๆ เธอหยิบสมุดสีแดงเข้มออกมาจากแขนเสื้อ “เพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับอาหาร เขาขอให้ฉันรับสิ่งนี้ไว้ และหลังจากที่ฉันแก้แค้นสำเร็จแล้ว หากฉันอยากได้ของสิ่งนี้ ก็ให้ไปยื่นคำร้องที่สมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าค่ะ”
“ขอดูหน่อยได้ไหมคะ?” เฝ่ยไป๋ลู่ถาม
ไป๋หลิ่วโบกมือ “ให้คุณเลยค่ะ”
เธอยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อล้างแค้นที่ยิ่งใหญ่ได้แล้ว ฉันคิดว่าต่อจากนี้ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้อีก”
เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกสงสัยผู้อาวุโสคนนั้นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเปิดสมุดดู เนื้อหาด้านในว่างเปล่าและลงชื่อว่า ‘เหลียง’ เอาไว้
ลายมือสวยงามและอิสระดั่งสายน้ำไหล
เฝ่ยไป๋ลู่ “…” นี่ไม่ได้แกล้งกันจริง ๆ ใช่ไหม?
ไม่มีข้อมูลส่วนตัวอะไรเลย ถ้ามาที่ประตูพร้อมสมุดนี้อาจถูกคนของสมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าไล่ออกไปไม่ใช่หรือไง?
ไป๋หลิ่วดูจะไม่สังเกตเห็นสีหน้าคลางแคลงใจของเฝ่ยไป๋ลู่ เธอเพียงหมุนตัวหันหลังให้เฝ่ยไป๋ลู่ กดคางลงเล็กน้อย “ขอตัวก่อน จากนี้คงไม่เจอกันแล้ว” พูดแล้วสาวเจ้าก็เดินไปหาปู่เฉิง
บัดนี้เธออยากเป็นแค่คนธรรมดาที่อยู่อย่างสงบและปลอดภัยเท่านั้น ไม่อยากเข้าไปพัวพันเรื่องถูกผิดของเหล่าผู้ใช้คุณไสย
เฝ่ยไป๋ลู่ยังไม่ได้คืนสมุด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ‘ช่างเถอะ