บทที่ 128 สมุดอักษรเหลียง
“บังเอิญว่าฉันเก่งเรื่องนี้เสียด้วย ถูกแล้วที่ถามฉัน” ยากมากที่หัวหน้าจะมาปรึกษา เหมียวจื่ออั๋งตบหน้าอกตัวเองแล้วเปิดสมุดที่พับเอาไว้ เมื่อมองดี ๆ เขาก็ตกใจจนร่วงจากเก้าอี้
เขาลนลานปีนขึ้นมา พร้อมกอดขาเฝ่ยไป๋ลู่เอาไว้ ดวงตาเป็นประกาย “สมุดอักษรเหลียง หัวหน้าไปได้ของสิ่งนี้มาจากที่ไหนกัน?”
ใบหน้าของเขาตื่นเต้นราวกับนี่คือสมบัติล้ำค่าซึ่งไม่มีสิ่งใดเทียบได้
“ไป๋หลิ่วให้มา” เฝ่ยไป๋ลู่บอกตามความจริงแล้วถามอย่างสงสัยว่า “สมุดอักษรเหลียงมีชื่อเสียงมากเหรอ?”
ดวงตาเหมียวจื่ออั๋งแสดงความรู้สึกชื่นชมบูชา “ไม่เพียงแค่มีชื่อเสียง! แต่ว่าคนที่เขียนสมุดนี้คือเหลียงชื่อผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งเมืองเจียง! แค่คำว่าเหลียงก็มากพอที่จะทำให้หวาดกลัวได้แล้ว”
“เหลียงชื่อ…” เฝ่ยไป๋ลู่พึมพำชื่อนี้ด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เธอรู้จากกานว่างว่าผู้ก่อตั้งกลุ่มพันธมิตรนักพรตเมืองเจียงคือคนผู้นี้
เส้นทางสู่วิถีเต๋านี้ บางคนทำงานอย่างหนักและประสบความสำเร็จในตอนท้าย บางคนมากด้วยพรสวรรค์ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้
และเหลียงชื่อคืออย่างหลัง เขาอายุน้อย มีความสามารถยอดเยี่ยม ในตอนที่ผู้มีพรสวรรค์ขาดแคลนและเกิดความโกลาหล เขาก็ผนึกกำลังกับรัฐบาลก่อตั้งสมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ให้ปรมาจารย์เต๋าควบคุมดูแลปรมาจารย์เต๋ารุ่นใหม่ จากนั้นสถานการณ์ที่เป็นระเบียบเฉกเช่นในปัจจุบันก็ได้เกิดขึ้น
เขามีความสา