ไว้มีเวลาค่อยถามกานว่างอีกที’
พลังหยินในโรงแรมถูกกำจัดแล้ว กานว่างและคนอื่นยังได้รับการแจ้งเตือนด้วยว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว
เช้าตรู่ในวันถัดมา กลุ่มคนได้ออกจากโรงแรมของปู่เฉิงเงียบ ๆ
“ได้คะแนนโคตรน้อย” เจียงชิงจ้องสองคะแนนที่ได้จากการกำจัดพลังงานหยินอย่างยากลำบากด้วยความรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย
กานว่างมองตรงไปข้างหน้า “สองทีมทำหนึ่งภารกิจสำเร็จ ย่อมได้คะแนนน้อยอยู่แล้ว”
“ศิษย์พี่รอง พี่ได้เท่าไหร่เหรอ?” เจียงชิงเดินเข้ามาหาด้วยความอยากรู้ แล้วก็เห็นว่ายังเป็นศูนย์คะแนน เขาจึงขมวดคิ้วทันที “ทำไมพี่ถึงไม่มีคะแนนเลย คะแนนพี่ล่ะ?”
เขาหันไปมองเหมียวจื่ออั๋งอีกครั้ง ก็เห็นว่าเหมียวจื่ออั๋งได้ศูนย์คะแนนเช่นกัน ราวกับเขานึกได้บางอย่าง ก่อนจะตะโกนทันที “พวกคุณไม่ได้ยกคะแนนให้เฝ่ยไป๋ลู่ใช่ไหม?”
หัวใจหานเสียวเสี่ยวรัดแน่น เธอมองเฝ่ยไป๋ลู่โดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
เธอมีพลังวิเศษอะไรกันแน่ ถึงทำให้พี่ว่างยอมสละคะแนนของเขา?
ทั้งที่คะแนนนั้นเกี่ยวข้องกับอันดับ รางวัลและเกียรติยศของนิกายด้วย
เหมียวจื่ออั๋งเหลือบมองเขาอย่างเหยียด ๆ “คิดอะไรอยู่เนี่ย สุดท้ายคะแนนของพวกเราก็จะกระจายเท่า ๆ กันนั่นแหละ”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปราวกับเปลี่ยนหน้ากาก เมื่อเขาพูดกับเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้ม “ฉันเชื่อว่าหัวหน้าให้ความสำคัญกับความยุติธรรมมากที่สุด ต้องไม่ยอมให้พวกเราได้ศูนย์คะแนนแน่นอน”
แน่นอนว่าหมอนี่พ
