บทที่ 126 กรรมตามสนอง
การคมนาคมในหุบเขาชิงเซี่ยไม่ได้สะดวกสบาย หลังจากสถานีตำรวจในพื้นที่ได้รับแจ้งทางโทรศัพท์ พวกเขาก็ส่งคนไปที่นั่นทันที ในเวลาเดียวกันก็เพ่งความสนใจไปที่การถ่ายทอดสดของเฝ่ยไป๋ลู่ด้วย เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่พวกเขาจะเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในที่เกิดเหตุได้
เมื่อเห็นปู่เฉิงใช้ความรุนแรงเพื่อเอาชีวิตแลกชีวิต ทางตำรวจต่างพากันตัวแข็งเกร็ง ถ้าฆ่าคน ปู่เฉิงจะเปลี่ยนจากเหยื่อกลายเป็นผู้กระทำความผิด และไม่มีใครอยากเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้ “คนในที่เกิดเหตุโง่กันหมดแล้วหรือไง? ทำไมไม่มีใครหยุดเขาเลย? เหอะ รอจนพวกเราไปถึงแล้วค่อยว่ากัน!”
จนกระทั่งสมาชิกตระกูลหานออกมาป้องกัน พวกเขาจึงถอนหายใจยาวโล่งอก ทว่ายังไม่ทันหายใจได้เต็มปอด พอหันกลับมาก็เห็นไป๋หลิ่วรัดคอเถ้าแก่ผู่ “!”
[ทั้งหมดนี่มันเรื่องอะไร!]
[ที่นี่ไม่ใช่ยุทธภพนะ หยุดทำร้ายและฆ่ากันได้ไหม? ทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์หรือไง?]
[ฉันเหนื่อยแล้ว ทำลายไปเลยเหอะ!]
ยังดีที่ผลลัพธ์สุดท้ายออกมาดี
เสียง ‘คลิก’ ดังขึ้น เถ้าแก่ผู่มองกุญแจข้อมือสีเงินบนมือของตัวเองด้วยความสิ้นหวังอย่างยิ่ง
ผู้หญิงที่แต่เดิมเอาแต่เรียกร้องให้ปู่เฉิงจ่ายเงินค่าทำแผลบนแขนของเธอไม่กล้าพูดอะไรอีก ด้วยกลัวว่าผลที่ตามมาจะตกไปที่ตัวลูกชายสุดที่รัก
ส่วนครูสอนฟิตเนสชายมองเธอแล้วยิ้มเยาะ “คุณตำรวจครับ คนคนนี้ใส่ร้ายว่าผมฆ่าคนครั้งแล้วครั้งเล
