่า ทำให้ผมได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างร้ายแรง ผมต้องการให้เธอขอโทษและชดเชยให้ผม!”
เขายกนิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “ชดเชยหนึ่งหยวนก็พอแล้ว”
ค่าชดเชยหนึ่งหยวน ถือเป็นการดูหมิ่นอย่างมาก
ผู้หญิงคนนั้นโกรธจนหน้าแดงจมูกเบี้ยว “ปากอยู่บนตัวฉัน ฉันอยากจะพูดอะไรก็พูด อีกอย่างฉันก็แค่คาดเดาเท่านั้น จะผิดกฎหมายได้ยังไง?”
ครูสอนฟิตเนสชาย “ผิดกฎหมายหรือไม่ ตำรวจเป็นผู้ตัดสิน”
ครั้นเห็นบอลถูกโยนมาให้ตัวเอง ตำรวจที่รับผิดชอบคดีอาญาพลันตีหน้าบูดบึ้ง เขาแก้ไขสถานการณ์ด้วยการส่งบอลต่อให้ตำรวจที่ดูแลคดีพิพาททางแพ่ง “พวกคุณสองคนไปที่โรงพักตอนกลางวันแล้วกัน”
“ออกมาเที่ยวยังพาตัวเองเข้าโรงพักอีก…” ผู้หญิงคนนั้นด่าพึมพำ
[สมน้ำหน้า! ปากของผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นกรรมทางวาจา*[1] แล้วกรรมตามสนอง พวกแอนตี้ปากไม่มีหูรูดระวังไว้แล้วกัน ไม่แน่คนต่อไปที่จะเจอกรรมตามสนองก็คือพวกนาย!]
[เหอะ ๆ กรรมตามสนองเหรอ? ก็แค่ดูเพื่อความสนุก แฟนคลับของเฝ่ยไป๋ลู่คิดเป็นจริงเป็นจังไปได้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาแอนตี้ก็จะพูดต่อไป]
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เป็นเพียงคนขี้ขลาด และลอบลบความคิดเห็นก่อนหน้าออกทีละอัน
จะเชื่อว่ามีอยู่จริงไว้ก่อน ดีกว่าไม่เชื่อว่ามี
ถ้าถูกกรรมตามสนองจริง ๆ จะเป็นยังไงเล่า?
ปัญหาบ้านผีสิงในหุบเขาชิงเซี่ยนั้นถูกคนสร้างขึ้นจากความอาฆาตพยาบาทโดยเจตนา
แม้ไม่มีผีก่อกวน แต่เนื่องจากสภาพภูมิประเทศ
