บทที่ 125 สือหลิว (2)
ปู่เฉิงจ้องเขม็งตรงไปที่เขา มีรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้มบนหน้า “ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต มันถึงจะถูกต้องและยุติธรรม แกฆ่าลูกสาวของฉัน ฉันเอาชีวิตแก ไม่เกินไปใช่ไหม?”
“คุณคือพ่อของสือหลิว…” เถ้าแก่ผู่ไม่อยากเชื่อ คนในท้องถิ่นที่แสนอบอุ่นและซื่อสัตย์คนนั้น เพียงระยะเวลาหกปีจะแก่ขึ้นมากขนาดนี้ได้ยังไง หากบอกว่าเป็นปู่ของสือหลิวเขาก็เชื่อ!
ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านผีสิงคือแผนการของเขาสินะ
เมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของปู่เฉิง หัวใจของเถ้าแก่ผู่ก็สั่นสะท้าน
เถ้าแก่ผู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อสายตามองกวาดไปถึงคนของตระกูลหาน ดวงตาก็พลันส่องสว่างขึ้น “พวกคุณสองคนรับเงินฉันไปแล้ว ยังไม่รีบปกป้องฉันอีก!”
สมาชิกตระกูลหานสองคนขมวดคิ้ว ไม่พอใจที่ถูกคนชี้นิ้วสั่ง ทว่าเนื่องจากข้อตกลง พวกเขาจึงต้องออกมาขวางปู่เฉิง หนึ่งในนั้นพูดว่า “คุณฆ่าเขาไม่ได้! ถึงแม้เขาจะมีความผิด ก็ควรให้กฎหมายตัดสินเขา”
ปู่เฉิงชะงักไปชั่วครู่ แล้วหัวเราะดังลั่น ก่อนเย้ยหยันว่า “พวกคุณมาหยุดฉัน แล้วมีใครหยุดเขาไม่ให้เขาทำร้ายลูกสาวฉันบ้าง? ตลอดหกปี รู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มานานเท่าไหร่?”
สมาชิกตระกูลหานมองหน้ากัน เห็นปู่เฉิงดื้อดึงไม่ยอมถอยจึงล้อมจับเขาไว้
ส่วนหญิงสาวที่ถูกทำร้าย ตอนนี้เธอนอนอยู่บนพื้น เลือดบนแขนหยุดไหลแล้ว แต่เธอยังคงร้องโอดโอยไม่หยุด “จะตายแล้ว ฉันจะตายแล้ว ชดเชย ต้องจ่ายเงิ
