นชดเชย…”
เฝ่ยไป๋ลู่เหยียดตัวลุกขึ้น ค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดบนนิ้วช้า ๆ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “การสร้างกรรมทางวาจา เป็นความผิดฐานใส่ร้ายจะนำหายนะมาสู่ลูกหลาน ทำชั่วได้ชั่ว ตาต่อตา ฟันต่อฟัน”
ลูกหลานเหรอ? ที่พูดถึงไม่ใช่เขาหรือ? เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ตกใจจนร้องไห้เพราะพฤติกรรมของปู่เฉิง แต่กลับกลัวคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่จนร้องไห้โฮ “แม่เลว อยากจะฆ่าฉัน!”
ผู้หญิงคนนั้นที่รักลูกเหมือนชีวิตหุบปากทันที
ตอนนี้ปู่เฉิงและสมาชิกตระกูลหานสองคนที่กำลังจะสู้กันดึงดูดสายตาของทุกคนไป
“หัวหน้า ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?” เหมียวจื่ออั๋งวุ่นวายใจ เขาน่าจะเป็นคนที่สื่อสารกับปู่เฉิงบ่อยที่สุดในกลุ่มคนเหล่านี้
จิตใต้สำนึกบอกว่าเขาฆ่าคนไม่ได้ แต่เขาก็ทนเห็นปู่เฉิงไม่ได้ล้างแค้นให้ตัวเองไม่ได้เช่นกัน
ต่อให้ฆ่าคนไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเตะเถ้าแก่ผู่สักสองสามที แต่เขาถูกสมาชิกตระกูลหานขัดขวาง จนไม่สามารถเข้าใกล้ได้
สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือ กางแขนขาขวางสมาชิกตระกูลหานไว้
ก่อนที่เฝ่ยไป๋ลู่จะทันเอ่ยอะไร ก็ได้ยินเสียงคนร้องอุทานว่า “เถ้าแก่ผู่กำลังจะถูกรัดคอตาย!”
เธอเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นเถ้าแก่ผู่นอนอยู่บนพื้นด้วยถูกเส้นลวดรัดคอ
เพราะว่าหายใจไม่ออก ดวงตาของเขาจึงปูดโปน ใบหน้าขึ้นสีแดงจนเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำ เขาดิ้นรนอย่างอ่อนแรงราวกับปลาขาดน้ำ
ด้านหลังเถ้าแก่ผู่คือไป๋หลิ่วสาวอวบอิ่มที่อายุน้อยและงดงาม
คิ้วที่เนี
