Content warning : มีเนื้อหาเกี่ยวกับการล่วงละเมิดทางเพศ ซึ่งนำไปสู่การฆาตกรรม
บทที่ 124 สือหลิว (1)
เมื่อเปรียบเทียบหุบเขาชิงเซี่ยเมื่อหกปีก่อนกับตอนนี้ นอกจากอาคารที่ทันสมัยเพิ่มมากขึ้นแล้ว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแตกต่าง
เถ้าแก่ผู่ชื่นชอบสภาพแวดล้อมอันเงียบสงบและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของที่นี่ เขาจึงต้องการสร้างรีสอร์ตฤดูร้อนสำหรับพวกคนรวยบนหุบเขาชิงเซี่ย
เขานำคนของทีมงานโปรเจกต์มาสำรวจ โชคไม่ดีที่วันนั้นฝนตกหนัก มีหินขวางถนนจนออกไปไม่ได้ จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอาศัยบ้านของชาวบ้านในพื้นที่
“สถานที่นี้ยอดเยี่ยมมากเลย ยามค่ำดื่มไวน์ สัมผัสสายลม สบายกว่านี้ไม่มีแล้ว”
“มา ๆๆ ผมจะเทให้เจ้านายจนเต็มเลย”
ด้วยรู้ว่าถ้าไม่ได้ดื่มเจ้านายจะไม่มีความสุข ลูกน้องทั้งหลายจึงตั้งใจรินเหล้าให้เขา
หลังจากดื่มไปหลายแก้ว เถ้าแก่ผู่ก็ออกไปข้างนอกเพื่อเข้าห้องน้ำ ตอนนั้นเองเขาเห็นสาวน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งมองสายฝนอยู่หน้าประตูในลานหน้าบ้านเล็ก ๆ ที่ชั้นล่าง
เธอคือสือหลิว ลูกสาวของชาวบ้านในท้องถิ่นที่ให้พวกเขาพักอาศัย
เธอสวมชุดสีแดงราวกับเปลวเพลิง รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสและไร้เดียงสา เหมือนดอกไม้ที่บอบบางที่สุดบนกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
เถ้าแก่ผู่ซ่อนประกายและราคะของสัตว์ป่า แสร้งทำเป็นสับสนเพราะความมึนเมา ขอให้เด็กสาวตัวน้อยนำทางไปห้องน้ำ จากนั้นฉวยโอกาสที่เด็กสาวไม่ทันระวังดึงเธอเข้าไปในห้องน้ำด้วย
“อย่านะ! ฮือ ๆ
