ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันจะไม่บอกใครเลย คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ…” ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวเต็มไปด้วยความตกใจ หวาดกลัวจนสั่นไปทั้งตัว
“ชู่ ไม่ต้องกลัว ฉันมีเงิน ตอนนี้เธอทำให้ฉันมีอารมณ์แล้ว จากนี้เธอจะมีความสุขเอง” การขัดขืนของสือหลิวเหมือนกับสัตว์ตัวน้อยที่น่าสงสารและมันก็ยิ่งกระตุ้นให้เถ้าแก่ผู่เกิดความรู้สึกกระหายของนักล่า
ภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ ตัณหาราคะพุ่งสูงขึ้น เขาตรึงตัวเธอไว้ใต้ร่างเขาอย่างแน่นหนา
“ฉันไม่ต้องการ! พ่อช่วยหนูด้วย อื้อ อื้อ…” เถ้าแก่ผู่เห็นเธอจะร้องตะโกน เขาก็บีบคอเธอโดยสัญชาตญาณ
สีหน้าของสือหลิวดุร้าย เธอเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก แต่ก็ยังคงขัดขืนอย่างหนัก เธอข่วนแผ่นหลังของเถ้าแก่ผู่ลึกมากจนมองเห็นเนื้อที่หลังเขาได้
……
ทั้งห้องเงียบสนิท ไม่มีใครคิดว่าฆาตกรจะเป็นเถ้าแก่ผู่จริง ๆ
เฝ่ยไป๋ลู่ถามน้ำเสียงเย็นชา “คุณฆ่าเธอเหรอ?”
“เธอลงมือกับฉันก่อน เธอจะฆ่าฉัน เล็บยาวเฟื้อยนั่นต้องการทิ่มตาฉันให้บอด แล้วเธอยังคิดจะตะโกนเรียกคนอื่นด้วย ฉันอดกลั้นไม่ไหวชั่วขณะเลยบีบคอเธอ”
เถ้าแก่ผู่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า “เดิมฉันตั้งใจแค่จะทำให้เธอสงบลงหน่อยเท่านั้น ไม่ได้คิดจะบีบคอเธอให้ตายจริง ๆ”
[ทำไปได้! แกบังคับขืนใจผู้หญิงแล้วยังไม่ยอมให้คนอื่นใช้กำลังกับแกงั้นเหรอ?]
[อะไรคืออดกลั้นไม่ไหวชั่วขณะ? เหลวไหลทั้งเพ แกมันฆาตกร!]
[หมอนี่หน้าเนื้อใจเสือ แค่
