มีเงินสกปรกเยอะแล้วอยากทำอะไรก็ได้เหรอ? เวรเอ๊ย ฉันจะสับแกให้แกรู้สึกดี!]
เฝ่ยไป๋ลู่ซักถามต่อ “จากนั้นล่ะ? คุณทำยังไงกับศพของสือหลิว?”
“โยน โยนทิ้งลงแม่น้ำหลังบ้าน” เถ้าแก่ผู่จำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง “ฝนตกหนัก ระดับน้ำในแม่น้ำเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉันโยนสือหลิวลงไป ถึงมีคนพบศพก็คิดจะใช้ข้ออ้างว่า เธอลื่นตกลงไปในน้ำ นั่นก็คงปกปิดได้เช่นกัน”
หลังจากทิ้งศพแล้ว เถ้าแก่ผู่กลัวว่าจะมีคนสงสัยตัวเอง เขาจึงกัดฟันทนต่อความเจ็บปวดที่หลังและกลับไปดื่มกับลูกน้อง ดื่มไปจนถึงเที่ยงคืน ตอนเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นก็ทักทายคนในครอบครัวของสือหลิวก่อนถึงออกเดินทาง โดยไม่แสดงความผิดปกติใด ๆ
คืนที่ฝนตกปรอย ๆ ปกปิดบาปชั่วร้ายของเขาไว้
ไม่มีใครรู้ว่าในค่ำคืนนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งที่เหมือนดอกไม้ได้เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วและหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เถ้าแก่ผู่กล่าวว่า “หลังฉันจากไป ฉันยกเลิกโปรเจกต์หุบเขาชิงเซี่ยด้วยเหตุผลว่าการคมนาคมไม่สะดวก และไม่กล้าเข้ามาที่นี่อีก”
เฝ่ยไป๋ลู่ถามอีก “ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงปรากฏตัวที่นี่อีก?”
“สือหลิวกลายเป็นผีแล้วคอยติดตามฉัน ทรมานฉัน หลายปีที่ผ่านมานี้ฉันไม่เคยนอนหลับอย่างสงบเลย”
“มีท่านอาจารย์แนะนำฉันว่า ต้องหาศพของสือหลิวให้เจอ ปราบเธอ แล้วเธอจะไม่กล้ามารบกวนอีก ฉันจึงมาที่หุบเขาชิงเซี่ย นึกไม่ถึงว่า…” นึกไม่ถึงเลยว่าแค่คืนแรกก็เห็นศพของสือหลิวแขวนอยู่ที่ประตู
