รพวกมันหมดเสียที ผึ้งพิษกว่าสามพันตัวถูกสังหารจนหมดสิ้น ไม่มีเหลือแม้แต่ตัวเดียว การเก็บเกี่ยวพลังงานนั้นน่ายินดีอย่างยิ่ง
ตอนนี้ระดับของเขาคือ 13 (1,673,500/2,000,000) ความคืบหน้าเช่นนี้ เขาห่างจากการเลื่อนระดับเป็นสิบสี่ไม่ไกลแล้ว
จากนั้น เขาก็ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมออกมาจากหน้าผาก การใช้ทักษะพายุหิมะอย่างต่อเนื่องนั้นใช้พลังจิตวิญญาณมหาศาล แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างเขา หลังจากการใช้ต่อเนื่องกันเป็นเวลาสิบห้านาที ก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย
โชคดีที่หลังผ่านไปสิบห้านาที ฝูงผึ้งก็ถูกกวาดล้างจนหมด สมแล้วที่เป็นทักษะระดับสี่ พลังทำลายล้างมันช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ
“ถึงเวลาจัดการอสูรต้นไม้เฒ่าแล้ว”
ฉินเฟิงเงยหน้ามองต้นไม้โบราณสูงตระหง่านที่อยู่ไกลออกไป แล้วก้าวเท้าไปบนพื้นหิมะและเดินไปยังอสูรต้นไม้เฒ่า
อสูรต้นไม้เฒ่านั้นตกใจจนสติแตกไปแล้ว ทว่าเมื่อมันเห็นฉินเฟิงเดินเข้ามา มันก็ตื่นตัวขึ้นทันที
อสูรต้นไม้เฒ่าเคลื่อนไหวเองโดยไม่มีลมพัด สะบัดหิมะออกจากลำต้นทั้งหมด ส่งเสียงแปลกๆ ที่บ่งบอกถึงความกระวนกระวายใจและความไม่สบายใจ
วินาทีถัดมา ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นจากใต้พื้นหิมะ ฉินเฟิงจึงหยุดฝีเท้า
ครืดดด… จากนั้น ดอกไม้กินคนก็ผุดขึ้นมาจากหิมะทีละดอก พวกมันงอกอวัยวะที่ขาดหาย
