อหรันรับมาดูอย่างสนใจ พลิกไปมาอย่างใคร่รู้ ฮวาเชียงกล่าว
ต่อด้วยความภาคภูมิ
“หน้ากากนี้ได้มาจากผู้ตาย ต้องแล่ผิวหน้าอย่างประณีตที่สุด มิให้ ฉีกขาดแม้เพียงเสี้ยว จากนั้นจึงผ่านกรรมวิธีปรับแต่งให้เป็นรูปลักษณ์ตาม ต้องการ บ่าวยังมีสะสมไว้อีกหลายชิ้น หากคุณหนูสนใจ บ่าวจะนํามาให้ชม
จ้าวเข่อหรันชะงัก สีหน้าพลันขีดลงเล็กน้อย มือที่ถือหน้ากากเมื่อ ครู่ กลายเป็นดุจจับถ่านเพลิง นึกถึงที่มาของมันแล้วขนลุกวาบไปทั้งสิ้น
หลัง
“พอแล้ว!” นางรีบส่งคืน
รีบสวมเสียเถิด อยู่ในวังต้องระวังตัว”
ฮวาเชียงรับค่า เพียงชั่วพริบตา สาวงามก็แปรเปลี่ยนกลับเป็นหญิง ชราอีกครา จ้าวเข่อหรันทอดถอนใจ โลกกว้างใหญ่เหนือจินตนา แม้จะน่า
ขนลุก แต่ก็เป็นอาวุธที่ทรงพลัง
“เจ้าจะอยู่ข้างช้าตลอดหรือ?”
“มิได้เจ้าค่ะ” ฮวาเชียงส่ายหน้า
“บ่าวมีหน้าที่ดูแลคุณหนูทุกตระกูล หากอยู่กับท่านตลอดย่อมเป็นที่ สงสัย หากมีเรื่องใด ให้ฉินเชียงหรือชื่อเสียงมาหาบ่าวได้ บ่าวจะรายงานข่าว
ให้ทันที”
จ้าวเข่อหรันพยักหน้า ก่อนถามต่อ
“แล้วผู้ที่พักร่วมเรือนกับย้ามีผู้ใดบ้าง?
ฮวาเชียงตอบอย่างชัดเจน
“หลินซิ่วซิ่ว บุตรีแม่ทัพหลีนเวย ฉินอี้เหมี่ยว บุตรีตระกูลฉิน
และ…จ้าวเข่อเหริน น้องสาวแท้ ๆ ของท่านเจ้าค่ะ”
ชะตาฟ้าลิขิตหรืออย่างไร จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ ในลําคอ ศัตรู
เก่า มิตรใหม่ ล้วนมารวมกันใต้ชายคาเดียว
“ไม่ต้องเปลี่ยนเรือน” นางกล่าวเรียบ
“อยู่เช่นนี้ก
