เมื่อท่านไท่ซือจ้าววง ยื่นตั๋วเงินปีกหนึ่งให้ขันที่ผู้นั้น หวังปิดเรื่องให้ เงียบเสียแต่ต้นลม กลับปรากฏว่าขันทีหาได้ยื่นมือรับไม่ บรรยากาศหน้า จวนใท อพลันอึมคริม
จ้าวชง ร้อนรนดุจมดถูกไฟลน เดินวนไปมา สีหน้าซีดเผือด เหงื่อผุด เต็มหน้าผาก ขันทีเอ่ยชัดเจนแล้วว่า เรื่องนี้เขาจะกราบทูลเบื้องบนอย่างแน่ นอน หากความผิดพลาดในวันนี้ถูกรายงานขึ้นไป ชื่อเสียงของจ้าวเข่อเหริน ย่อมด่างพร้อย ครั้นถึงงานคัดเลือกชายา ต่อให้ได้เข้าร่วม ก็ไม่มีวันถูกเลือก
เขาอุตส่าห์ทุ่มเทสารพัดวิธี ยอมให้บุตรสาวถอนหมั้น เพื่อเปิดทางสู่ ตําแหน่งสูงส่ง หากครั้งนี้ล้มเหลว ทุกสิ่งย่อมสูญเปล่า ท่ามกลางความวุ่น วาย จ้าวเข่อหรันเพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ ในใจกลับอ ขบขันมิได้
เมื่อครู่จ้าวเข่อเหรินยังวางท่าโอหัง คิดว่าตนเป็นศูนย์กลางแห่งโลก บัดนี้กลับต้องก้มหน้าให้ขันทีเพียงคนเดียว นับว่าเตะเข้าก้อนเหล็กโดยแท้ สายตาร้อนรนของบิดาพลันหันมาทางนาง เขานึกถึงครั้งก่อนที่หลี่ฝูเฉวียน ปฏิบัติต่อนางด้วยความเคารพ จึงส่งสายตาเร่งเร้าให้นางเอ่ยปากช่วย จ้าวเข่อหรันดูละครมาพอแล้ว เห็นว่าหากชักช้ากว่านี้อาจสายเกิน จึงก้าว ออกไปหนึ่งก้าว เอ่ยด้วยน้าเสียงอ่อนโยน
“ท่านยันหี น้องย้ายังเยาว์วัย ใยต้องถือสาหาความกับเรื่องเล็กน้อย เช่นนี้ อีกทั้งเวลาใกล้ถึงแล้ว หากล่าช้าไปจะไม่งาม ท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
ทันทีที่นางเอ่ยปาก ท่าทีขันทีก็เปลี่ยนร
