เบื้องบน เครื่องเพชรพลอยสะท้อน แสงอรุณงามจับตา ความสง่างามนั้นมิใช่เพียงเปลือกนอก หากแผ่ออกจาก แก่นจิตใจ ราวดอกบัวที่เบ่งบานเหนือผิวน้ํา
แม้รูปโฉมจะมิได้เลิศล้ําเท่าจ้าวเข่อเหริน แต่รัศมีแห่งศักดิ์ศรีกลับสะ กดทุกสายตา เพราะในพระราชโองการระบุชัดเจน วันนี้นางเข้าวังในฐานะ ฉงเจิ้งเจิ้นกั๋วเหวินจวิ้นจู่ชั้นหนึ่ง มิใช่เพียงคุณหนูใหญ่แห่งจวนไท่ซือ ดัง นั้น การแต่งกายย่อมต้องสมพระเกียรติ จ้าวซึ่งกระแอมเบา ๆ
“เข่อหรัน เย่อเหริน วันนี้พวกเจ้าจะเข้าวัง พ่อมีถ้อยคําจะกําชับ สิ้นเสียง เขาส่งสัญญาณให้บ่าวคนหนึ่งนํากล่องไม้สองใบมา มอบให้ บุตรสาวทั้งคู่
“ในกล่องนี้มีตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตําลึง ข้าแลกเป็นใบย่อยไว้แล้ว จะได้
สะดวกในการให้รางวัลคนในวัง”
ทั้งสองค้อมศีรษะพร้อมกัน
“ขอบพระคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันมองกล่องในมือ พลางยิ้มบางในใจ วังหลวงก็เป็นสถานที่ ที่ ‘เงิน’ เปิดประตูได้กระมัง ส่วนจ้าวเข่อเหรินกลับยินดีจนแววตาวาววับ
ก่อนหน้านี้นางแทบหมดตัวเพราะทุ่มเงินซื้อพระโพธิสัตว์หยกขาว ครั้นเมื่อ คืนมารดาเพิ่งให้หนึ่งหมื่นตําลึง บัดนี้บิดายังให้อีกหนึ่งหมื่น เงินทองในมือ จิงหนาพอจะวางแผนอนาคตได้
นางปรายตามองพี่สาวอย่างท้าทาย เพราะนางรู้ดี มารดามิได้ให้เงิน จ้าวเข่อหวั่นแม้แต่แดงเดียว จ้าวเข่อหรันรับรู้ทุกอย่าง แต่หาได้ใส่ใจไม่ ความเอนเอียงของมารดา นางรับรู้มานานแล้ว และเมื่อสายใยแม่ลูกขาด สะบั้น
