างสงบ
“น้องสาม หากเจ้าสํานึกผิดเสีย ทุกคนก็จะให้อภัย เหตุใดต้องดื้อดึง
ถึงเพียงนี้?”
คําพูดนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ แทงใจ จ้าวอิงเดือดดาล
ๆ
“จ้าวเข่อหรัน เจ้าอย่ามาทําดีต่อหน้าข้า! ข้าไม่ได้ทํา ข้าจะไม่รับผิด แทนสิ่งที่ข้าไม่ได้ทํา!”
จ้าวชงที่เฝ้ามองอยู่รู้สึกปวดศีรษะยิ่งนัก
“จ้าวอิง ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นถึงเพียงนี้ ไม่รู้จักที่ต่ําที่สูง ทําร้ายพี่ สาวแท้ ๆ ยังไม่พอ ยังทําให้น้องชายในครรภ์ต้องสิ้นใจ เจ้ายังมีความละอาย
อยู่หรือไม่!”
จ้าวอิงตะโกนสวน
“ข้าไม่ได้ผิด! ถ้านางยอมช่วยข้า เรื่องนี้ก็ไม่เกิดขึ้น”
คําพูดนั้นทําให้ทุกคนอึ้ง จ้าวเข่อหรันยิ้มเย็น
“หมายความว่า หากวันหน้าผู้ใดไม่ช่วยเจ้า เจ้าก็จะตอบแทนด้วยการ
ทําร้ายเขาเช่นนี้หรือ?”
“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น!”
“หุบปาก!” จ้าวชงตะคอก เสียงดังจนห้องสะเทือน
“ใครมีหน้าที่ต้องช่วยเจ้า? เพียงเพราะเจ้าปรารถนาเข้าร่วมงานคัด เลือก เจ้าคิดว่าตนเป็นใคร? เจ้าก็แค่ บุตรอน เท่านั้น ยังเพ้อฝันจะเป็นพระ
ชายา!”
คําว่า “บุตรอนุ” ดั่ง ตเหมือนค้อนทุบกลางอก “งานคัดเลือกครั้งนี้รับแต่บุตรีภรรยาเอกของขุนนางใหญ่ ต่อ
ให้เข่อหรันอยากช่วย เจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติ อย่าฝันลม ๆ แล้ง ๆ อีกต่อไป!”
โลกของจ้าวอิงเหมือนถล่มลงตรงหน้า ที่แท้ นางเป็นเพียงตัวตลกใน ความทะเยอทะยานของตนเอง ขาอ่อนแรงจนแทบทรุด หากจาง เหนียงไม่ พยุงไว้ นางคงล้มลงแล้ว ในยามนั้นเอง จ้าวเข่อเหริน ก้าวออ
