เมื่อเห็นจ้าวอึ่งยังคิดเถียงไม่เลิก จ้าวชงก็ยิ่งเดือดดาล
“ยังจะเถียงอีกหรือ! เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองกําลังทําอะไรอยู่? หากกงกงหลี่ฟูเฉวียนกลับไปกราบทูลฮ่องเต้ ว่าเจ้ามีข้อโต้แย้งต่อพระราช โองการ เจ้าคิดหรือว่าศีรษะเจ้าจะยังอยู่บนบ่าได้?”
เสียงนั้นดังสนั่นทั่วโถง จ้าวอิงยังไม่ทันสํานึกผิด ความโกรธในอก จ้าวชงก็พลุ่งพล่านดุจเพลิง เขาก้าวพรวดเข้าไป ก่อนใครจะทันตั้งตัว
“เพียะ!”
ฝ่ามือหนักหน่วงฟาดลงบนแก้มจ้าวอิงอย่างจัง เสียงดังสะท้านโสต จ้าวอิงถูกตบจนมึนงง โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง จางอี้เหนียงที่ยืนอยู่ ข้าง ๆ รีบถลาเข้าไป ดึงลูกสาวไปก่อนหลังตนทันที สีหน้าซีดเผือด ผ่านไป ครู่หนึ่ง จ้าวอิงจึงรู้สึกตัว แก้มข้างหนึ่งปวดแสบ น้ําตาไหลอาบสองแก้ม นางเงยหน้ามองบิดาอย่างน้อยใจ
“ท่านพ่อ… เหตุใดท่านต้องตบข้า ข้าทําผิดอันใด?”
วันนี้นางอับอายพอแล้ว งานคัดเลือกชายาไม่มีชื่อนาง กลับยังต้อง ถูกตบกลางโถงใหญ่ ชะตาช่างโหดร้ายเสียจริง จ้าว งไม่แม้แต่จะสงสาร
“เจ้ากล้ายังถามอีกหรือ? รู้ไหมว่าวันนี้เจ้าล่วงเกินผู้ใด? นั่นคือคน สนิทเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้! เจ้าอยากตายก็ไปตายเสีย แต่อย่าลากทั้ง จวนไท่ฮือไปจมนํ้าด้วย!”
คําพูดเย็นชา ไร้เมตตา จ้าวอิงหน้าเผือด
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ… ข้าเพียงแค่อยากไปร่วมงานคัดเลือกชายาเท่านั้น….
จ้าวชงหัวเราะหยัน
“อยากไป? หญิงสาวทั้งเมืองหลวงล้วนอยากไป! เจ้าคิดว่าความอยาก ของเจ้ามีน้ํ
