ทันทีที่ได้ฟังคําพูดของซีอ ชวี่ จ้าวเข่อหรันก็หัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มที่ ผุดขึ้นบนริมฝีปากงดงามนั้นเจือแววร้ายกาจนิด ๆ คล้ายแมวตัวน้อยที่เพิ่ง
คิดแผนกลั่นแกล้งใครสักคนได้
เรื่องการแต่งงานของจ้าวเย่อเหรินตอนนี้คือ
กันทั้งเมืองหลวง เสียงชุบชิบกระเพื่อมเป็นคลื่น ไม่มีทางแล้วที่จะยังคงเดิน
หน้าตามสัญญาหมั้นหมายเดิมได้อย่างราบรื่น
ในใจจ้าวเข่อหรันนึกภาพอนาคตอย่างสนุกสนาน ตอนนี้จ้าวเข่อเห รีนทั้งหัวใจทุ่มให้รัชทายาท ฝันจะขึ้นเป็นชายารัชทายาทให้ได้ แต่ถ้าวันหนึ่ง นางรู้ว่า….บัลลังก์นั้นมีเจ้าของแล้ว และไม่ใช่นาง สีหน้าของจ้าวเข่อเหรินคง “ งดงาม” จนผู้คนมีอาจละสายตา เพียงคิดก็อดยิ้มเย็นไม่ได้ ฮือ ชวี่เห็นรอย ยิ้มประหลาดนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้ แทนที่จะรู้สึกไม่สบายใจ เขากลับรู้สึกว่า นางน่ารักอย่างประหลาด
“เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่? เล่าให้ข้าฟังบ้างไม่ได้หรือ?”
นํ้าเสียงเขาแฝงความงอนเล็ก ๆ จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ
ๆ
“ก็แค่คิดถึงจ้าวเย่อเหรินน่ะสิ ท่านก็รู้ ข่าวเรื่องนางกับรัชทายาท ตอนนี้ดังไปทั่ว หากถอนหมั้นสําเร็จ แต่สุดท้ายกลับไม่ได้เป็นชายารัช ทายาท…ท่านว่า นางจะรับไหวหรือไม่?”
ฮือกูชวี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ย้าเล่าเรื่องนี้ให้เจ้าฟัง ก็เพื่อให้เจ้าทําใจเรื่องของเรา ไม่ใช่ให้เจ้าวาง
หมากไกลถึงเพียงนั้น
“ท่านไม่เข้าใจ”
นางยิ้มหวาน พลางคล้องแขนโอบคอเขาแน่น ใบศีรษะถอกเขา เบา ๆ อย่างแมวน้อยออดอ้อน
“ที่ข
