สียงเข็น
“โอ้ เฟิงเอ๋อร์คิดถึงข้าถึงเพียงนี้หรือ
นางหยอกเบา ๆ เสียงหัวเราะของทั้งสามคนอ่อนโยน ราวครอบครัว แท้จริง ความอบอุ่นนี้…ทําให้ใจที่แตกสลายเมื่อครู่ได้รับการประคอง หลัง อาหาร จ้าวเย่อเฟิงกลับ นักศึกษา เหลือเพียงสองสตรีเดินเล่นในสวน ลม เย็นพัดผ่านศาลาเล็ก ชุน เหนียงยิ้มบาง
“คุณหนูใหญ่ วันนี้ท่านมีเรื่องจะบอกข้าใช่หรือไม่”
จ้าวเข่อหรันพยักหน้า
“ท่านยังจําได้หรือไม่ ครั้งก่อนที่ข้าพาคนมาตรวจชีพจรท่าน และเอ่ย
ถึงครรภ์ของหลิว เหนียง”
สีหน้าชุนอี๋เหนียงเคร่งขึ้น
“หรือท่านสืบได้แล้ว?”
จ้าวเข่อหรั่มลดเสียงต่ําา
“ครรภ์นั้นเกิดจากยาต้องห้าม ยานี้ทําให้สตรีตั้งครรภ์ได้แม้ร่างกาย
บกพร่อง แต่แลกด้วยการไร้บุตรตลอดชีวิต”
ชุน เหนียงนิ่งอิ้ง
“เพียงเท่านี้…ก็ยังพอเข้าใจได้มิใช่หรือ”
“ยังไม่หมด”
เสียงจ้าวเข่อหรันเอยเย็นเฉียบ
“ยานี้ต้องให้ชายหญิงกินพร้อมกัน ผู้ชายก็จะสูญเสียความสามารถใน
การให้กําาเนิดเช่นกัน”
“อะไรนะ!”
ชุนอี๋เหนียงหน้าชีต
“ท่านหมายความว่า…นายท่านก็…”
จ้าวเข่อหรันพยักหน้า ความตกตะลึงแล่นวาบในดวงตาอีกฝ่าย
“หลิว เหนียงกล้าเช่นนี้ นางไม่กลัวตายหรือ”
“คนจนตรอกย่อมเสี่ยง”
จ้าวเย่อหรันตอบเรียบ
“แต่น่าเสียดาย เด็กในครรภ์นั้นไม่มีวันอยู่จนครบกําหนด”
“หมายความว่า…”
“แท้งแน่นอน”
เย่อหวั่นกล่าวชัดถ้อยชัดคําา
“และเมื่อถึงวันนั้น นางจะไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ”
ชุน เหนียงขมวดคิ้ว
“ช่วงนี้นางยั
