าให้นาง
บาดเจ็บ”
จ้าวเข่อหรันชะงักครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง
“เก็ตเมื่อใด นางบาดเจ็บจริงหรือ”
“รายละเอียดไม่แน่ชัดเจ้าค่ะ แต่สถานการณ์เช่นนี้…เกรงว่าการหมั้น
หมายจะล่ม”
นางหัวเราะแผ่ว
“นั่นมิใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการหรอกหรือ”
ฉันเชียงงุนงง “หมายความว่า…”
มิใช่จ้าวเย่อเหรินวางแผนหรอก แต่เป็นบิดามารดาของบ้าต่างหาก” แล้วนางเล่าทุกอย่างที่เคยสืบได้ ความทะเยอทะยาน ความละโมบ และการยอมทําทุกอย่างเพื่อยกบุตรีคนเล็กขึ้นสู่ที่สูง ฉันเชียงฟังแล้วถึงกับ
นิ่งงัน
“นายท่านกับฮูหยินของคุณหนู…ช่าง…”
คําพูดติดอยู่ในคอ จ้าวเข่อหรันยิ้มเย็น
“คําว่า “ยอดเยี่ยมเกินทน คงเหมาะที่สุด”
เสียงหัวเราะกลั้นไม่อยู่ดังขึ้นในรถม้า แต่เสียงหัวเราะนั้น แฝงความ ขมขื่นบางเบา หัวใจที่เคยเรียกร้องความรักจากบิดามารดา…ถูกกาลเวลาขัด เกลาจนแข็งกระด้าง ชาติที่แล้ว นางถูกพวกเขาบีบจนสิ้นใจ ชาตินี้ พวกเขา ยังใช้มีดเล่มเดิม กรีดซ้ําไม่หยุด นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า หัวใจคนก็มี
ขีดจํากัด
เมื่อรถม้าถึงจวนใท่ อ นางมิได้ไปค้านับบิดามารดาในทันที กลับเข้า ชุนฮุยหยวนก่อน ภายในห้องลับ มีเพียง อเชียง ฉินเชียง และนาง
“เรื่องจ้าวเข่อเหรีน บัดนี้เป็นอย่างไรแล้ว”
นางถาม
“ยังไม่ถอนหมั้นเจ้าค่ะ แต่จงอี้โหวพาบุตรมาขอขมาหลายครั้ง ทว่า นายท่านและคุณหนูรองไม่ยอมพบ ดูท่าคงจบสิ้นแน่”
“นางมีส่วนรู้เห็นหรือไม่
“มีเจ้าค่ะ วันเกิดเหตุ นางออกจากจวนโดยไร้กําหนด
