นับแต่วันนั้นที่เกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้น ณ หอชมจันทร์ ข่าวลือก็แพร่ สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ราวไฟลามทุ่งในคืนลมแรง ว่ากันว่า ชื่อจื่อแห่ง จงอี้โหว ตระกูลหลิน ถึงกับต่อว่าและทําให้คู่หมั้นของตนต้องบาดเจ็บต่อ หน้าธารกํานัล เพียงเพราะหญิงคณิกาคนหนึ่ง เรื่องราวยิ่งเล่าก็ยิ่งแต่งเต็ม ยิ่งเติมก็ยิ่งเผ็ดร้อน
ท่ามกลางกระแสข่าวครกโครมเหล่านั้น จ้าวเข่อหรัน กลับไม่รู้เรื่อง แม้แต่น้อย เวลานี้นางกับ ฮือ ลวี่ พํานักอยู่ที่ วัดว่านอ้น แม้ที่นี่จะไม่ คริกครื้นงดงามเหมือนเมืองหลวง แต่สําหรับทั้งสองแล้ว เพียงได้อยู่เคียง
ข้างคนที่ตนรัก สถานที่ใดก็ล้วนเป็นโลกที่น่ารื่นรมย์
ตั้งแต่มาถึงวัดว่านอ้น จ้าวเข่อหรันกับชื่อ ชวี่พักอยู่คนละห้อง แต่ ห้องกลับตั้งอยู่ติดกัน หากพูดตามกฎระเบียบของวัดแล้ว เรื่องเช่นนี้ถือว่า ผิดธรรมเนียมอย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้ามาห้ามปราม จ้าวเข่อหริม แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ
ชีวิตในแต่ละวันของทั้งสองจึงเรียบง่ายและสงบสุข พูดคุย หยอก
ล้อ เดินเล่นร่วมกัน หากไม่นับว่าไม่ได้พักห้องเดียวกัน ชีวิตของพวกเขาก็ แทบไม่ต่างจากสามีภรรยาเลย และทั้งสองก็พึงพอใจกับความสงบเช่นนี้ มาก ถึงขั้นบางครั้งรู้สึกว่า ไม่อยากกลับเมืองหลวงอีกเลย
ในที่สุด วันครบรอบวันเกิดของ พระมารดาชื่อ รี่ ก็มาถึง เช้าวัน นั้น ฮือ ชวี่พาจ้าวเข่อหวั่นออกจากวัดว่านอ้น จ้าวเข่อหรันอดถามไม่ได้
