“ชวี่ ท่านไม่ได้บอกหรือว่า ป้ายวิญญาณของพระมารดาท่านถูก ประดิษฐานอยู่ที่วัดว่านอัน? วันนี้ก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของพระนาง เหตุใด พวกเราจึงไม่ใหว้ที่วัด กลับจะไปที่ใดกันเล่า?”
ชือ ชวี่เพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร เขาพานางเดินขึ้นไปยัง เขา ด้านหลังวัด ทั้งสองอยู่ที่นั่นตลอดทั้งวัน จนกระทั่งยามเย็นจึงกลับลงมา เมื่อกลับถึงวัด ชื่อบูช พานางไปยังห้องหนึ่ง ประตูถูกผลักเปิดออก สิ่งแรก ที่สะท้อนเข้าสู่สายตาของจ้าวเข่อหวั่น คือ ป้ายวิญญาณสีเข้มบนโต๊ะบูชา
ฮือกูชวี่จูงมือนางเดินเข้าไป กลางห้องมีโต๊ะไม้ตั้งอยู่ บนโต๊ะวางป้าย วิญญาณเพียงแผ่นเดียว บนป้ายมีอักษรเรียบง่ายไม่กี่ค้า
“ป้ายวิญญาณของภรรยาที่รัก เขียวเสี่ยวเขียว” ด้านล่างขวา มีอักษร เล็ก ๆ อีกบรรทัด “สามี ซือถูหลิงจื้อ เป็นผู้ตั้ง
ๆ
จ้าวเข่อหรันตกตะลึง พระมารดาของชวี่ มิใช่เพียง พระสนมกุ้ยเฟย เท่านั้นหรือ? เหตุใดป้ายวิญญาณจึงเขียนว่า “ภรรยาที่รัก” ? ยิ่งไปกว่านั้น ชือ หลิงจื้อ นั่นมิใช่พระนามของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันหรือ! นางมองไป รอบ ๆ ห้อง ธูปบนกระถางยังคงคุกรุ่น เครื่องบูชาถูกจัดวางไว้อย่างเรียบ ร้อย
เห็นได้ชัดว่า มีคนมาสักการะก่อนพวกเขาแล้ว ความคิดหนึ่งพลัน
แล่นเข้ามาในใจนาง ถ้าเช่นนั้น…. ที่ชื่อ ชวี่พานางไปอยู่บนเขาทั้งวันก็เพื่อ หลีกเลี่ยงคนผู้นั้น งั้นหรือ? ระหว่างที่นางกําลังครุ่นคิด ชื่อ ชวี่ก็จุดธูปเสร็จ แล้ว เขายื่นให้จ้าวเข่อหรัน
