หลิน หร่านเชื่อมาตลอดว่าตนเองเป็นบุรุษผู้โชคดีโดยแท้ เกิดใน ตระกูลใหญ่ ตั้งแต่วัยเยาว์ก็ถูกสถาปนาเป็นทายาทแห่งจงอี้โหว วันหน้าเขา ย่อมได้สืบตําแหน่งแน่นอน ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่พอใจอย่างที่สุด ที่คู่หมั้นของ ตนคือจ้าวเย่อหรัน มิใช่จ้าวเย่อเหริน
ทว่าในภายหลัง ความไม่พอใจนั้นก็ถูกลบเลือนไป เขาได้ถอนหมั้นกับ จ้าวเข่อหรัน และหมั้นหมายกับหญิงที่ตนรัก จ้าวเย่อเหริน ทุกอย่างควรจะ ราบรื่นดุจความฝัน แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่
นับตั้งแต่หมั้นกับหญิงในดวงใจ เรื่องราวกลับมิได้โรยด้วยกลีบ กุหลาบ กลับมีคลื่นลมไม่ขาดสาย โดยเฉพาะหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์ เมื่อ อดีตคู่หมั้นของเขาได้รับการแต่งตั้งเป็น “เหวินจวิ้นจี่” ขั้นหนึ่ง เกียรติยศสูง
ส่งเหนือผู้ใด สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงราวกับฟ้าผ่าช้า
ภาพวันนั้นยังติดตา หลังงานเลี้ยงกลางวันในวัง จงอี้โหวกับฮูหยิน ต่างหน้า งดุจจะระเบิด เมื่อกลับถึงจวน ทุกคนมิได้แยกย้ายพักผ่อน หาก พากันเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ จงอี้โหว ท่านโหวหลินจื้อ นั่งลงแล้วกระดกชารวด เดียวราวกับหวังให้ความขุ่นเคืองในอกละลายไปพร้อมไอร้อน เขาหันไป มองฮูหยินหลินโจวชื่อ สายตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ
“พอใจหรือยัง? ตอนนั้นเจ้า ร้องนักว่าจ้าวเข่อหรันไม่เหมาะ ไม่ดี พอ ดูสิ! วันนี้นางเป็นถึงเหวินจวิ้นขั้นหนึ่งแล้ว! แล้วจ้าวเย่อเหรีนที่เจ้าว่าดี เลิศนัก ตั้งแต่หมั้นหมายมา นางทําสิ่งใดให้จวนเราภูมิใจบ้าง?”
หลินโจวชื่อนั่งเงีย
