แม้ถ้อยคําของฉันเชียงเหอในตอนท้ายจะเอ่ยพาดพิงถึง
จ้าวเข่อหรัน
จนทําให้จ้าวเย่อเหรินเกิดความขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่โดยรวม
แล้ว ผลลัพธ์ของวันนี้นับว่าน่าพึงพอใจยิ่ง ครั้นได้รับค่ารับปากจากมารดา แล้ว นางก็กลับเรือนเหี่ยอวี่ด้วยสีหน้าผ่องใส รอยยิ้มประดับอยู่บนริมฝีปาก ไม่จางหาย
ทันทีที่เห็นคุณหนูของตนก้าวเข้าห้องมาด้วยท่าทีเปรมปรีดิ์ เสีย นอนกับเสียนลั่วก็มองหน้ากันเพียงครู่เดียว ก็รู้ทันทีว่า การสนทนาครั้งนี้
คงราบรื่นอย่างยิ่ง
“คุณหนู ฮูหยินตอบรับแล้วหรือเจ้าคะ?”
เสียนอวินเอ่ยถามด้วยน้ําเสียงสดใส
“ดูจากสีหน้าของคุณหนูแล้ว คงไม่มีอุปสรรคกระมังเจ้าคะ” จ้าวเข่อเหรินพยักหน้าเบา ๆ แววตาเปี่ยมความภาคภูมิ
“วิธีของเจ้าได้ผลจริง ๆ วันนี้ข้าพูดกับท่านแม่ไป ท่านถามเพียงไม่กี่ คําก็ไม่คัดค้าน ทั้งยังรับปากว่าจะช่วยพูดกับท่านพ่อให้ เรื่องถอนหมั้นคง สําเร็จในไม่ช้า”
น้อม
กล่าวมาถึงตรงนี้ นางก็ทอดสายตามองเสียนอวิ๋นอย่างพอใจ
“เสียนอวิน ครานี้เจ้าช่วยข้าไว้มากจริง ๆ”
เสียนอวี้นปรายตามองเสียนมั่วอย่างผู้ถือชัย ก่อนก้มหน้าทําท่าอ่อน
“ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะฮูหยินรักใคร่คุณหนู บ่าวเพียงออกความคิด
เล็กน้อย ไหนเลยจะกล้าอ้างความดีความชอบได้เจ้าคะ”
“พอเถิต เลิกถ่อมตัวเสียที”
จ้าวเข่อเหรินหัวเราะเบา ๆ พลางตบบ่าอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู
“บุญคุณครั้งนี้ ข้าจดจําไว้หมดแล้ว ต่อไปตราบใดที่ย้ายังอยู่ เจ้าจะ ไม่มีวันต้องลําบาก
