อมต่างออกไป ครั้งก่อนเขือ
เหรินยังบอกว่าชื่นชอบหลินชื่อจื่อ วันนี้กลับจะถอนหมั้นเสียแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น บอกแม่มาตามตรง
เย่อเหรินหลบสายตา
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่…คิดได้แล้ว ลูกไม่ได้รักเขา เพียงแค่ชื่นชมเท่า
นั้น”
ฉันเชียงเหอสายหน้า
“นิสัยลูกเป็นอย่างไร แม่ย่อมรู้ดี เหตุผลนี้อาจหลอกคนอื่นได้ แต่
หลอกแม่ไม่ได้”
คําพูดนั้นทําให้เย่อเหรินอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สุดท้าย นางก็
จ่าต้องเปิดไพ่
“ลูก…ไม่อยากแต่งเข้าจวนโหวเจ้าค่ะ ลูกอยากแต่งเข้าวัง”
ฉันเชียงเหอชะงัก
“เจ้าไปได้ยินอะไรมา
“ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร”
นางยกถ้วยชาขึ้นจิบกลบความตื่นตระหนก
“แล้วเหตุใดจึงคิดเช่นนั้น”
เย่อเหรินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายแน่วแน่
“เพราะบุรุษที่ลูกชื่นชอบ….คือ องค์รัชทายาท เจ้าค่ะ”
ความเงียบงันแผ่านไปทั่วห้อง ฉันเชียงเหออึ้งไปชั่วครู่ แท้จริงนาง กับสามีก็หวังให้บุตรสาวแต่งเข้าสู่ราชวงศ์ แต่ไม่เคยกล้าฝันถึงตําแหน่งสูง สุดเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น หลานสาวของนาง ฉินอี้เหมี่ยว ก็หมายตาตําแหน่ง ชายาไท่จื่ออยู่เช่นกัน บ้านนั้นมีฐานะสูงกว่า สกุลฉินหนุนหลังเต็มกําลัง เข่อ
เหรินจะไปรู้ได้อย่างไร
“แม่อาจช่วยเจ้าถอนหมั้นได้ และอาจหาทางปูทางสู่ราชวงศ์ให้เจ้า…
แต่ตําาแหน่งชายาไท่จื่อ เลิกคิดเสียเถิด”
คะ”
คําพูดนั้นเหมือนน้ําเย็นราดลงกลางใจ
“เหตุใดหรือเจ้าคะ ท่านแม่คิดว่าลูกไม่คู่ควรหรือ
“ไม่ใช่เช่นนั้น ลูก
