ทายาทเท่านั้น”
ชื่อหนึ่งถูกเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจ ไท่จื่อซือ เทียน ดวงตา
ฉินอี้เหมี่ยวไหววูบ ก่อนจะรีบก้มหน้าแสร้งเป็น
“เจ้าพูดอะไรน่ะ อยู่ ๆ ไยจึงโยงไปถึงองค์รัชทายาทได้เล่า”
ฉินอี้เหมี่ยวเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเรียบร้อยอ่อนหวาน ทว่าในใจกลับ
เต้นระรัว ราวกับกวางน้อยแตกตื่น จนแทบทะลุออกมานอกอก จ้าวเข่อหรันเห็นดังนั้น ก็แอบยิ้มเย็นอยู่ในใจ เสแสร้งได้เก่งนัก…ทั้งที่ในใจ อยากใค้ าแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทจนแทบเป็นบ้า แต่ภายนอกกลับ ทําท่าราวกับไม่ใสใจ
ทว่าแบบนี้กลับยิ่งดี เพราะแผนของนาง ไม่ได้มีไว้เพียงเอ่ยคําหวาน ปลอบโยน วันนี้อาจดับไฟริษยาในใจฉินอี้เหมี่ยวลงได้ชั่วคราวก็จริง แต่ใคร จะรับประกันได้ว่า พรุ่งนี้นางจะไม่ย้อนคิด แล้วหันกลับมาเล่นงานตนอีก ทางที่ดีที่สุด… ก็คือทําให้นางมี ศัตรูคนใหม่ และศัตรูคนนั้น จะต้องทําให้ นางวุ่นวายจนไม่มีเวลาแม้แต่จะหันมามองตน จ้าวเข่อหรันจงใจทําสีหน้า ลําบากใจเล็กน้อย ราวกับกําลังชั่งใจ
โดยตรง”
“พี่เหมี่ยว….ความจริงเรื่องนี้ ข้าไม่ควรพูดออกมา
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“แต่หากไม่พูด ก็เหมือนข้าทรยศต่อพี่ เพราะเรื่องนี้…เกี่ยวข้องกับพี่
ฉินอี้เหมี่ยวขมวดคิ้วทันที สีหน้าจริงจังขึ้นหลายส่วน
“เรื่องอะไรกัน?”
“คือ…”
จ้าวเข่อหรันสูดลมหายใจ
“ข้าได้ยินมาว่า ช่วงนี้รัชทายาทดูจะเอาใจเชื่อเหรินเป็นพิเศษ คําพูดนั้นราวกับฟ้าผ่ากลางวัน ฉินอี้เหมี่ยวชะงัก
“อ
