ทันทีที่ได้ยินค้าของเสียนลั่ว ดวงตาของจ้าวเย่อเหรินก็วาวขึ้นราวกับ เห็นทางสว่าง เสียบถั่วพยักหน้า นํ้าเสียงหนักแน่น
“คุณหนู ผู้หญิงอย่างพวกเราสั่งสําคัญที่สุดคือแต่งงานให้ดี ขอเพียง ได้สามีที่มีอนาคต ตําแหน่งฐานะในวันหน้าจะไปแพ้ใครได้อย่างไร ต่อให้ ตอนนี้คุณหนูใหญ่จะได้เป็นท่านหญิง แล้วจะมีอะไรเล่า? สุดท้ายก็ต้องพึ่ง
พาบุรุษอยู่ดี”
เสียนอวี้นที่รู้ตัวว่าพูดพลาดไปก่อนหน้า รีบเสริมทันที
“ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู บัดนี้องค์รัชทายาททรงโปรดปรานคุณหนูอยู่
ไม่น้อย หากวันหน้าได้ก้าวขึ้นเป็นแห่งตําหนักบูรพา เกรงว่าวาสนาคงสูงส่ง ยิ่ง ถึงขั้นได้เป็นมารดาแห่งใต้หล้าในภายภาคหน้าก็มิใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม แล้วจ้าวเข่อหรันจะน่าหวั่นเกรงอันใด ? นางก็เป็นเพียงท่านหญิงตัวน้อยผู้ หนึ่งเท่านั้นเอง”
คําพูดนั้นทําให้สีหน้าของจ้าวเข่อเหรินผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ก็จริง…ตอนนี้องค์รัชทายาทมองเห็นข้าแล้ว ขอเพียงข้าได้เป็นพระ
ชายาเอก วันหน้าแม้จ้าวเข่อหรันพบช้า ก็ต้องก้มศีรษะทําความเคารพ”
เพียงจินตนาการถึงภาพนั้น หัวใจนางก็พองโตด้วยความสะใจ ราว กับได้เหยียบอีกฝ่ายไว้ใต้ฝ่าเท้าแล้วจริง ๆ เสียนถั่วเห็นว่านายสาวเริ่มตั้ง หลักใด้ จึงเอ่ยอย่างสุขุม
ๆ
“ตอนนี้โกรธไปก็ไร้ประโยชน์ เรื่องแต่งตั้งนั้นเป็นพระราชโองการ ต่อให้ไม่พอใจอย่างไรก็เปลี่ยนไม่ได้ สิ่งสําคัญคือรีบจัดการเรื่องคู่หมั้นของ คุณหนูให้เรียบร้อย แล้วค่อยรับการสู
