่ขอจากองค์รัชทายาท ถึงตอนนั้นดูสิว่า
จ้าวเข่อหรันจะยังเชิดหน้าได้อีกหรือไม่”
จ้าวเย่อเหรินพยักหน้า แววตาแข็งกร้าว
“ถูกต้อง ข้าต้องถอนหมั้นให้เร็วที่สุด”
เสียนอวิ้นรีบประจบ
“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูคือว่าที่พระชายาเอก ตําแหน่งที่สตรีทั้งใต้หล้าฝัน ถึง ต่อไปไม่ต้องอิจฉาใครอีกแล้ว”
ปัง!
จ้าวเย่อเหรินตบโต๊ะดังลั่น
“ใครบอกว่าย้าอิจฉานาง? นางมีอะไรให้ข้าอิจฉา! แค่ได้เป็นจวิ้นจู่ คิด
ว่าตัวเองสูงส่งหรือ?”
เสียนถั่วเหลือบมองเสียนอนอย่างเยาะหยันก่อนจะรีบเออออ
“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูไม่มีวันอิจฉาใครอยู่แล้ว ฐานะในอนาคตของคุณหนู
ย่อมสูงส่งกว่านั้นแน่”
เสียนอวี้นก้มหน้าอย่างน้อยใจ นางไม่เข้าใจว่าตนพูดผิดตรงไหน เพียงรู้สึกว่าช่วงนี้อารมณ์ของนายหญิงแปรปรวนง่ายยิ่งนัก อีกทั้งเรียนรั่วก็ คอยยุแหย่อยู่ข้าง ๆ ความไม่พอใจเล็ก ๆ จึงค่อย ๆ ฝังรากในใจนางโดยไม่รู้ ตัว แต่คนที่ไม่พอใจการได้เป็นท่านหญิงของจ้าวเข่อหรัน มิได้มีเพียง จ้าวเข่อเหรินเท่านั้น
ๆ
ๆ
ในเรือนฟางเฟยจวี บรรยากาศหนักอึ้งไม่ต่างกัน หลี่เฟยหน้าบึ้งตั้ง แต่กลับจากงานเลี้ยง ไม่มีแม้รอยยิ้ม ในห้องโถง หลี่เฟย จ้าวหย่ง โจวชื่อ และลูกทั้งสองนั่งกันครบ แต่ไม่มีใครเอ่ยคําใด ความเงียบเหมือนหมอกทึบ คลุมทั่วห้อง จ้าวหย่งเป็นคนทําลายความเงียบ
“ท่านแม่ เรื่องนี้มันอะไรกัน ทําไมแค่ไปงานเลี้ยงกลับมา จ้าวเข่อหรัน ถึงได้เป็นไปเสียแล้ว?”
หลี่เฟยสีหน้ามืดมน
“ถ้าข้ารู้ ค
