งไม่ปล่อยให้นางได้ตําแหน่งนั้นไปง่าย ๆ หรอก”
ๆ
จ้าวหย่งขมวดคิ้ว
หรือ?”
“เพียงบทกวีบทเดียวก็ได้เลื่อนถึงขั้นนี้ มันจะไม่เหลวไหลไปหน่อย
หลี่เฟยถอนหายใจ
“ข้ากลัวว่าฮ่องเต้จะมีความคิดอื่น โดยเฉพาะเรื่องผู้สืบทอดตําแหน่ง
ยองจวนเรา”
ทุกคนเข้าใจดีว่านางหมายถึงใคร จ้าวหย่งหน้าตึง
“หรือฮ่องเต้คิดจะเข้ามาแทรกแซงเรื่องทายาท?”
หลี่เฟยส่ายหน้า
“ในงานเลี้ยงพระองค์ตรัสว่าจะไม่ยุ่ง แต่คําของฮ่องเต้จะตีความ
อย่างไรก็ได้”
บรรยากาศเริ่มตึงเครียด จู่ ๆ เสียงใสของเด็กชายวัยสิบขวบก็ดังขึ้น จ้าวเข่อหลี่เอ่ยอย่างใจเย็น
วัย
“หรือพวกเราคิดมากเกินไป?”
หลี่เฟยหันไปมองหลานชายอย่างตั้งใจ นางรู้ดีว่าเด็กคนนี้ฉลาดเกิน
“ถ้าฮ่องเต้ต้องการยกตําแหน่งให้สูงใหญ่จริง ๆ พระองค์ไม่จําเป็น
ต้องอ้อมค้อม แด่พระราชโองการฉบับเดียวก็พอ อีกอย่าง ถ้าจะยกระดับ ครอบครัวจริง ทําไมไม่เลือก เย่อเหริน? ในสายตาคนทั่วไป นางโดดเด่น กว่าพี่เย่อหรันเสียอีก”
ค่าวิเคราะห์นั้นทําให้หลี่เฟยชะงัก
“เจ้าหมายความว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการเลือกทายาท”
จ้าวเข่อหลี่พยักหน้า
“ข้าคิดว่าใช่ขอรับ และที่สําคัญ ต่อให้พี่เข่อหรันเป็นจวิ้นจู่ ก็ไม่ได้ส่ง
ผลร้ายต่อเรามากนัก แต่ถ้าเป็นพี่เข่อเหรินต่างหากที่ควรกังวล”
จ้าวหย่งงุนงง
“พวกนางก็เป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรือ?”
จ้าวเข่อหลี่ยัมบาง
“พวกท่านก็รู้ดี ลุงใหญ่กับฮูหยินรักพี่เข่อเหรินมากกว่า พี่เข่อหรัน ถูกมองข้ามม
