าตลอด คนเรามีหัวใจ ใครดีกับใครไม่ดี ย่อมรู้สึกได้ ต่อให้ภาย นอกดูปกติ แต่ในใจย่อมมีรอยร้าว”
หลี่เฟยหรี่ตา
“เจ้าจะบอกว่าเบ่อหรันไม่ได้สนิทกับพ่อแม่?”
“ใช่ขอรับ และข้าคิดว่านางไม่ธรรมดาแน่ คนที่อยู่เบื้องหลังการแต่ง ตั้งครั้งนี้ต้องมีอํานาจมาก”
คําพูดนั้นทําให้ผู้ใหญ่ทั้งห้องตกตะลึง
“ดังนั้นสิ่งที่เราควรทํา ไม่ใช่เป็นศัตรูกับนาง แต่ควรเข้าใกล้ หากเป็น
มิตรไม่ได้ ก็อย่าเป็นศัตรูกับนางจะดีกว่า”
หลี่เฟยพยักหน้าอย่างเด็ดขาด หันไปสั่งโจวชื่อกับจ้าวเย่อผิงให้หา
โอกาสไปเยี่ยมเยียนจ้าวเข่อหรัน จากนั้นยังประกาศเรื่องจะจับคู่จ้าวเข่อผิง กับองค์ชายหยุน เด็กสาวดีใจจนหน้าแดง เพราะชื่นชอบเขามาตั้งแต่เล็ก ส่วนท่านพ่อท่านแม่ แม้ในใจไม่เห็นด้วย เพราะรู้ดีว่า “วังหลวงล็กดุจทะเล” เข้าไปแล้วถอยยาก แต่ก็ไม่อาจขัดค้าผู้เฒ่าได้
ค่ําวันไหว้พระจันทร์ ทุกคนในจวนยิ้มแย้มยินดี แสดงความยินดีกับ จ้าวเข่อหรัน ทว่าใต้รอยยิ้มนั้น มีความจริงใจสักกี่ส่วน นางย่อมรู้ดี ที่แปลก ที่สุดคือท่าทีของครอบครัวจ้าวหย่ง ไม่เพียงไม่แสดงความอิจฉา กลับยัง ประจบประแจงอย่างเห็นได้ชัด จนจ้าวเข่อหรันอดสงสัยไม่ได้ คืนนั้น หลัง อาบนํ้าเสร็จ นางไล่สาวใช้ทุกคนออกไป ร่างกายไม่เหนื่อย แต่จิตใจล้าเหลือ
เกิน
นางนอนพลิกไปมา หลับไม่ลง จู่ ๆ ก็คิดถึงชื่อชวี่อย่างห้ามไม่อยู่ เพียงไม่กี่วันไม่ได้พบ กลับรู้สึกราวผ่านมานานปี ขณะกําลังเหม่อมองพระ จันทร
