มโรง
“นางมิใช่เชื้อพระวงศ์ มิได้มีบิดามารดาสละชีพเพื่อแผ่นดิน เหตุใด
จึงยกยศสูงถึงเพียงนี้?”
ยอม”
ฮ่องเต้ทรงแน่วแน่
“เจิ้นตรัสแล้ว ย่อมไม่คืนค้า”
ไทเฮาไม่เกรงพระอารมณ์ ตรัสหนักแน่น
“ถ้าเป็นรางวัลอื่น ไอเจียยินดีเห็นด้วย แต่ตําแหน่งนี้…ไอเจียไม่อาจ
ฮ่องเต้ถอนพระทัย ก่อนกระชับถ้อยหนึ่งผ่านหลีฝูเฉวียน เพียง
ประโยคเดียว ไทเฮาก็ชะงัก
“จ้าวเย่อหรัน คือว่าที่พระชายาของอ๋อง วี่
อ๋อง วี่ ฮือ ชวี่ ไทเฮาหลับพระเนตรชั่วครู่ อดีตอันเจ็บปวดของพระ สนมเขียวผู้ล่วงลับผุดขึ้นในความทรงจํา ความรู้สึกผิดที่มิอาจแก้ไขยังคงค้าง คา หากนี่คือความปรารถนาของหลานชาย…ครั้งนี้ นางจะไม่ขัดขวาง
“ก็ได้” ไทเฮาตรัสเสียงเรียบ
“ในเมื่อฝ่าบาทตั้งพระทัย ไอเจียย่อมไม่คัดค้าน
ฮองเฮาหน้าชาวาบ ความหวังสุดท้ายดับลงตรงหน้า ทั้งท้องพระโรง
คุกเข่าพร้อมเสียงกึกก้อง
“ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ ไทเฮาทรงพระปรีชา”
ประกาศิตจึงตกลงแน่นอน ข่าวในวังยังไม่แพร่ออก แต่ที่
จวนเจิ้นเป่ยโหวกลับสงบเงียบดุจเดิม จ้าวเข่อหรัน ออกจากห้องตั้งแต่เช้า นางมิอยากเผชิญหน้ากับจ้าวเย่อเหรินอีก ยามเงิน หลงเอ๋อ วิ่งหน้าตื่นเข้า
มา
“คุณหนู! รีบออกไปเร็วเจ้าค่ะ!”
“เกิดอะไรงั้น?”
“ท่านโหวกลับมาแล้ว…และมีขันทีจากวังมาด้วยเจ้าค่ะ”
หัวใจจ้าวเข่อหรันสั่นวูบ นางรีบเดินไปยังโถงใหญ่ เมื่อเข้าไปถึง ทุก
คนอยู่พร้อมหน้า มีเพียงนางที่มาช้า
“หลานมาสาย ขอรับโทษเจ้าค่ะ”
ท่านโห
