เขารู้ดี ฮ่องเต้ยังไม่อาจลืม “พระสนมเชียว” ได้เลย
หญิงงามในภาพคือเชียวกุ้ยเฟย มารดาผู้ล่วงลับของฮือกูชวี่ ความ งามล่มบ้านล่มเมืองของนาง มิได้นํามาซึ่งความสุข มีเพียงชะตากรรมอาภัพ เท่านั้น หลี่ฟูเฉวียนมีเอ่ยคําใด เพียงถอนตัวเงียบ ๆ
คั่าคืนนั้น นําหนักผานหลงเงียบงันดั่งสระน้ําไร้คลื่น แต่ในอีกฟาก หนึ่งของวังหลวง ตําาหนัก เพิ่งยังคงสว่างไสว กลางโถงใหญ่ หญิงในฉลอง พระองค์หงส์สีทองประทับบนที่นั่งสูงสุด นางคือฮองเฮาแห่งราชวงศ์ต้าลี่
หลินเฟิง
นางงดงามสง่าราวดอกเหมยท่ามกลางหิมะ มีไฟดอกไม้กลางหน้า ผากดั่งประทับตราฟ้า ชะตาเหนือผู้คน งามแต่ไม่เย้ายวน อ่อนช้อยแต่ไม่ อ่อนแอ บิดานางคือหลินจงกั๋ว อ๋องต่างแช่เพียงหนึ่งเดียวแห่งต้าลี่ ตระกูลหลินร่วมสร้างแผ่นดินกับบรรพชนฮ่องเต้ หากไร้พวกเขา ชื่อกูหลิงจื้อคงมิอาจครองบัลลังก์ได้ง่ายดาย
ทว่าหลินเฟื่องก็ไม่เคยหยิบยกบุญคุณนั้นมาเรียกร้องความโปรด
ปราน นางปกครองฝ่ายในอย่างราบรื่น สุขุม เยือกเย็น ฮ่องเต้กับนาง แม้มี ได้รักหวานล้ํา แต่ก็เคารพกันดุจแขกผู้ทรงเกียรติ เบื้องล่างคือองค์รัช ทายาท ฮือถูเทียน โอรสที่นางให้กําเนิด สองแม่ลูกดื่มชาเงียบงันเนิ่นนาน จนฮองเฮาวางถ้วยลง
“ทําได้ไม่เลว ความอดทนของเจ้าใช้ได้ แต่ยังขัดเกลาได้อีก”
ไท่จื่อฮือถูเทียนยิ้มบาง มีหลงระเริง
“ลูกจะพยายามต่อไป ไม่ให้เสด็จแม่ผิดหวัง”
ฮองเฮาพยักหน้า ก่อนเปลี่ยนเรื่องอย่างเย็นชา
กล่าวต่อ
“
