าน
ๆ
“นางอยู่ชั้นล่างแล้วแท้ ๆ เจ้ายังจะนั่งจิบชาทําท่าสงบเสงี่ยมอีกหรือ? ไม่ได้พบกันหลายวัน มิคิดถึงเลยหรือ?”
ดวงตาฮือกูชวี่เย็นเฉียบ
“อย่าเรียกนางเช่นนั้น
น้ําเสียงเรียบ แต่แฝงคมมีด จื่อหยวนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหัวเราะ
กลบเกลื่อน
“โอ้ เพียงชื่อเดียวเอง ใยต้องหวงนักเล่า?”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็ถูกสายตาเย็นจัดปรายมองจนต้องกลืนค้าต่อ ไปลงคอ…ชีวิตมีค่าเกินกว่าจะลองดีกับคนผู้นี้ เขาปรับสีหน้า ยิ้มอย่างผู้มี
เหตุผลในใจตนเอง
“ข้าก็แค่รักษามิตรภาพเท่านั้น มิใช่ว่ากลัว….
ๆ
ทว่า อ ชวี่หาได้สนใจเขาไม่ ใจของเขา….ลอยลงไปชั้นสี่แล้วตั้งแต่ แรก แท้จริงแล้ว ตั้งแต่จ้าวเข่อหวั่นก้าวเข้าสู่หอวิ่งเยวี่ย เขาก็รับรู้ในทันที เป็นเขาเองที่สั่งให้พานางขึ้นห้องนั้น เดิมคิดจะให้นางขึ้นมาพบกันตรง ๆ ที่ ชั้นห้า แต่เพราะนางพาสาวใช้มาด้วย เกรงจะไม่สะดวก อีกทั้งนางยังมิได้รับ มื้อกลางวัน จึงคิดว่า รอให้นางอิ่มเสียก่อนค่อยพบหน้า จื่อหยวนยังไม่เลิก ชุกชน
“อย่างไรก็พาข้าไปรู้จักแม่หนูของเจ้าหน่อยเถิด มิใช่ว่าหวงถึงเพียงนี้
หรอกนะ?”
ชือกูชวี่ยังคงนิ่งเฉย จนกระทั่งเอ่ยเสียงเบา
“รอให้นางอิ่มก่อน แล้วค่อยพบ
จื่อหยวนเบิกตากว้าง
“เมื่อครู่เจ้าพูดหรือ?”
ไร้ค้าตอบ อีกฝ่ายยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ข้าได้ยินแล้ว อย่าคิดปฏิเสธ
ชือ ชวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจกลับเกิดความลังเล….ให้ฉี่อหยวนพบ หนูน้อยของเขา จะดีหรือ? หากนางตกใจกับความ “
