ใน
หิมะ”
จ้าวเข่อหรันเลิกคิ้ว
“ผู้อื่นออกไป ข้าจ๋าต้องออกไปด้วยหรือ? หรือว่าหลงเอ๋อร์ของข้าทน ไม่ไหวเสียแล้ว? เพิ่งอยู่จวนโหวสามวันก็จะเหี่ยวเฉาแล้วหรือ ดูท่าฮวงจุ้ยที่นี่
จะไม่เหมาะกับเจ้าเสียแล้วกระมัง”
เศร้า
ชื่อเชียงที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ กลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลงเอ๋อร์ทําหน้า
“บ่าวคิตเพื่อท่านแท้ ๆ ท่านยังจะว่าข้าอีกหรือเจ้าคะ”
ๆ
เมื่อได้ยินคําว่า “ข้า” ในเสียงออดอ้อน จ้าวเข่อหรันก็ยอมแพ้ในที่สุด
“ก็ได้ ไปเดินเล่นสักหน่อย แต่ห้ามนาน ห้ามไกล คืนนี้ต้องร่วมโต๊ะ กับทุกคน หากไปสายเกินไป คงไม่งามนัก เจ้าไปเตรียมตัวเถิด อย่าเสียเวลา ยองตนเองเสียเล่า”
หลงเอ๋อร์รีบวิ่งออกไปด้วยความยินดี ครั้นหลงเอ๋อ ลับตา ชือเชียง
เอ่ยเสียงต่ําา
ทายาท”
“คุณหนู บ่าวมีเรื่องจะกราบเรียน”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง
“มาจากทางฉันเชียงใช่หรือไม่?”
อเชียงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ ทางสวนเชี่ยอวี่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติเล็กน้อย”
จ้าวเย่อหวั่นขมวดคิ้วกันที
“ชิงจูหรือ? นางคิดจะทําสิ่งใดอีก?”
แต่ อเชียงส่ายหน้า
“มิใช่เรื่องทําร้ายท่าน หากแต่เกี่ยวกับคุณหนูรอง… และองค์รัช
“อะไรนะ?”
จ้าวเข่อหรันสะดุ้ง
“หรือว่าจ้าวเย่อเหรินจะมีใจให้ไท่จื่อแล้ว? เร็วเพียงนี้เชียวหรือ?”
ชือเชียงตอบอย่างสุขุม
“หลังงานเลี้ยงที่จวนฉินถั่วกง ทั้งสองมิได้พบกันอีก ทว่าองค์รัช ทายาทส่งคนมาเชิญนางออกไปเที่ยวหลายครั้ง แต่นางยังไม่ตอบรับเจ้าค่ะ”
นะ”
จ้าวเข่อหรันแ
