นาง
เองก็มีความฝัน หากนายหญิงได้เข้าวัง นางในฐานะสาวใช้ติดตัว… ย่อมมี โอกาสก้าวสู่ห้องบรรทมเช่นกัน เพลิงแห่งความทะยานอยากลุกโชนเงียบ ๆ
“คุณหนู หากจะถอนหมั้น ต้องคิดให้รอบคอบนะเจ้าคะ”
“ข้าตัดสินใจแล้ว”
เสียงนั้นเด็ดเดี่ยว
“พวกเจ้ามีหน้าที่ช่วย มิใช่ขัดขวางข้า”
จากนั้นจ้าวเข่อเหรินพลันนึกถึงชิงจู
“ช่วงนี้นางเคลื่อนไหวหรือไม่?”
“ไม่มีเลยเจ้าค่ะ”
คิ้วเรียวขมวดแน่น
“หรือว่านางไม่คิดล้างแค้น?”
เสียนรั่วแย้มยิ้ม
“หากคุณหนูต้องการ จัดการคุณหนูใหญ่ บ่าวมีวิธีหนึ่งเจ้าค่ะ”
“วิธีใด?”
“สิ่งที่นายท่านหวงแหนที่สุดในยามนี้คืออะไรเล่าเจ้าคะ?”
จ้าวเย่อเหรินนิ่งคิด ก่อนดวงตาจะวาววับ
“บุตรในครรภ์หลิว เหนียง…”
เสียนรั่วพยักหน้า
“หากเด็กในครรภ์เกิดเรื่องขึ้น…. ผู้ใดเล่าจะรอดพ้นเพลิงพิโรธของ
นายท่าน?”
ไว้ไม่มิด
แววตาจ้าวเย่อเหรินหม่นทิบ ลําลิกดุจห้วงเหว ช่อนประกายอํามหิต
“ดี… รอพ้นเทศกาลนี้ก่อน เราจะวางแผนให้รัดกุม ข้าจะให้ จ้าวเข่อหรันไม่มีวันลุกขึ้นได้อีก”
คําพูดแผ่วเบา แต่แฝงความอามาตร้ายล็ก รถม้ายังคงเคลื่อนผ่าน ถนนยาวไกล บนผิวถนนนั้น เงาอาทิตย์ยามเช้าเริ่มทอดยาว แต่ใต้เงาแสง อ่อนละมุน เมฆ แห่งเล่ห์กลกําลังก่อตัวช้า ๆ พร้อมพายุที่อาจพัดพาทุก ชีวิตสู่ห้วงหายนะโดยไม่ทันตั้งตัว…
