อ่อนโยนจนภรรยาเอกฉินเชียงเหอในใจเดือดพล่าน ทว่าบนใบหน้ากลับสงบ นิ่งราวสายนํ้า การอ้าลายืดยาว จนในที่สุดรถม้าก็เคลื่อนตัว ครั้งนี้ต่างจาก งานเลี้ยงก่อนหน้า จ้าวชงกับฉินเชียงเหอนั่งคันเดียว ส่วนจ้าวเข่อหรัน จ้าวเย่อเหริน และจ้าวเย่อเฟิง ต่างแยกค้นของตน
ภายในรถม้าจ้าวเย่อหรัน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังเป็น ระยะ หลงเอ๋อ ชบใหล่ อเชียงทําหน้าละห้อย
“คุณหนู ดุข้าอีกแล้ว…
เสียงออดอ้อนนั้นยิ่งเรียกรอยยิ้มจากคนในรถม้าได้มากกว่าเดิม ชือเชียงชะงักเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นแผ่ว เบาไหลซึมเข้าหัวใจที่เคยเย็นชา จ้าวเข่อหรันมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ความ
สัมพันธ์เช่นนี้… ทําให้นางโล่งใจ
ทว่าในรถอีกคัน บรรยากาศกลับเย็นเฉียบ จ้าวเย่อเหรินนั่งนิ่ง สีหน้า
เคร่งเครียต
“คุณหนูกังวลเรื่องหมั้นหมายกับหลินชื่อจื่อหรือเจ้าคะ?”
เสียนถั่วถามตรงประเด็น จ้าวเย่อเหรีบพยักหน้า
“ข้า… เริ่มเสียใจแล้ว”
เสียนอวีนตกใจ
“แต่คุณหนูเคยหลงใหลเขานักไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”
จ้าวเย่อเหรินหัวเราะเย็น
“หลงใหลแล้วอย่างไร? หากไม่มีองค์รัชทายาท หลินชิหร่านก็ถือว่า เหมาะสม แต่บัดนี้… โอกาสอยู่ตรงหน้าข้า ข้าจะปล่อยให้หลุดมือได้อย่าง
ไร?”
ดวงตานางเป็นประกายทะเยอทะยาน
“หากข้าได้เป็นชายาองค์รัชทายาท วันหน้าอาจได้เป็นมารดาแผ่น
ดิน…. ผู้ใดเล่าจะไม่เลือกที่สูงกว่า?”
เสียนอวิ๋นหน้าเสีย เสียนลั่วกลับยิ้มบาง แววตาแฝงแผนการ
