ข้าไป จําไว้ให้ขึ้นใจ คําพูดทุกคํา กิริยาทุก ก้าว ต้องระวังให้ดี จวนเจิ้นเป่ยโหวมิใช่บ่อน้ําตื้น หากพลาดเพียงก้าวเดียว อาจตกลงเหวลึกไร้ทางปีนกลับ เข้าใจหรือไม่?”
สองสาวรีบค้อมกาย
“บ่าวรับทราบเจ้าค่ะ
หลังจากคนอื่นออกไป จ้าวเข่อหรันจึงเอ่ยถามฉันเชียงเสียงต่ํา
“เรื่องหลิว เหนียง สีบได้ความว่าอย่างไร?”
ฉันเชียงพยักหน้า สีหน้ายริมลง
ๆ
“แปลกจริง ๆ เจ้าค่ะ เมื่อสามเดือนก่อน หลิวอี้เหนียงอาละวาดหนัก ทําร้ายบ่าวในเรือนหลายคน บอกว่าร่างกายไม่สบาย เชิญหมอมาหลายราย แต่ทุกครั้งก็ขับไล่ออกไปหมด”
“ไล่ออกหมด?”
คิ้วเรียวขมวดแน่น
“แล้วรู้หรือไม่ว่านางป่วยเป็นอันใด?”
“ยังไม่ทราบแน่ชัดเจ้าค่ะ บ่าวตั้งใจจะออกไปพบหมอเหล่านั้น สืบ
ถามเพิ่มเติม
“ ทําตามนั้น”
ฉันเชียงกล่าวต่อ
“ครึ่งเดือนให้หลัง มีหมอแซ่เฉินคนหนึ่งมารักษา นับแต่นั้น หลิวอี้ เหนียงก็สงบลง สีหน้าดีขึ้น และดูจะร่าเริงกว่าเดิม…. ช่วงนั้นเองที่นางตั้ง ครรภ์”
จ้าวเข่อหรันเงียบงัน หมอเฉิน… สตรีผู้นั้นควรมีร่างกายยากต่อการ ตั้งครรภ์ เช่นเดียวกับชุน เหนียง แล้วเหตุใดจึงมีข่าวดีในทันใด ? ชั้นหมอก แห่งเล่ห์กลค่อย ๆ ปกคลุมความคิดนาง
“จับตาเรือนเจียอวี่เก๋อให้ดี รวมถึงชิงจูที่เรือนเชียอวี่หยวน อย่า
ประมาทแม้แต่น้อย
“เจ้าค่ะ”
หน้าประตูจวน ขบวนรถม้าพร้อมออกเดินทาง จ้าว งก๋าชับชุนอี้ เหนียงให้ดูแลเรือน ระวังหลิว เหนียงที่กําลังตั้งครรภ์เป็นพิเศษ นํ้าเสียง
