องค์หญิงเก้าเห็นจินเฟิงกล่าวเช่นนั้น จึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ
จินเฟิงก็ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นอีกครั้ง
— จางเหลียง —— ต้าจ้วง —
—————————
| —- ค่าย —- | — ค่าย — |
| —-ใหญ่ —- | — ม้า — |
| —- ตง —- | — ศึก — |
| —- หมาน —- | ——- |
—————————
นี่คือพื้นที่คร่าว ๆ ของสนามรบในขณะนี้
ในยามนี้ต้าจ้วงพาทหารม้ากว่าร้อยนายวิ่งไปถึงทางตะวันตกของค่ายม้าศึกแล้ว จินเฟิงคิดว่าเขาจะนำกำลังบุกเข้าโจมตีค่ายม้าศึกเพื่อแย่งชิงม้าศึกของชาวตงหมาน แต่ใครจะรู้ว่าต้าจ้วงกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น หากแต่ควบม้าไปทางเหนืออีกหลายลี้ก่อนจะหยุด
ขณะผ่านป่าไม้รก ทุกคนลงจากหลังม้าไปตัดกิ่งไม้มาผูกไว้ท้ายม้า
จากนั้นก็ขี่ม้าศึกควบไปอย่างอิสระ ก่อให้เกิดฝุ่นคลุ้งไปทั่ว
ทางด้านสนามรบทางใต้ จางเหลียงเห็นสถานการณ์ทางเหนือแล้ว จึงรีบมองหาจุดที่วุ่นวายที่สุดเพื่อให้ทหารม้าในชุดเกราะดำที่ติดอาวุธครบมือจัดทัพเป็นรูปลูกธนู แล้วบุกเข้าไปยังแนวหน้าสุด พุ่งเข้าสู่ค่ายใหญ่ของตงหมานอย่างไม่คิดชีวิต
ส่วนทหารราบผู้คุ้มกันภัยก็จัดทัพเป็นแถวเรียงกันตามลำดับ โดยมีผู้ถือโล่ป้องกันตัวผู้ถือดาบและผู้ถือหอก ตามหลังทหารม้าไป
ในยามนี้ ค่ายใหญ่ตงหมานยังคงวุ่นวาย ตั้งแต่หัวหน้าทุกระดับขั้นจนถึงทหารธรรมดา แทบทั้งหมดนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ปวดท้องจนยืดตัวไม่ขึ้น ทั้งยังต้องคอยระวังม้าศึกที่วิ่งพล่านไปทั่ว
ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้จะมีหัวหน้าหน่วยบางคนฝืนทนควา
