มอย่างยิ่งสำหรับการเพาะปลูก
ราชสำนักต้าคังเพื่อส่งเสริมให้ชาวบ้านไปทำการเพาะปลูก จึงเก็บภาษีในเหอเป่ยน้อยกว่าเหอหนานหรือทางตอนใต้ของแม่น้ำมาก
ดังนั้นชาวบ้านบางคนที่หาเลี้ยงชีพไม่ได้จริง ๆ จึงเลือกที่จะอยู่ที่เหอเป่ยต่อไป เพียงแต่มีจำนวนน้อยลงและอาศัยอยู่กระจัดกระจาย
ครั้งตงหมานยกทัพมา ใจหนึ่งคิดเพียงว่าจะมาเมืองหลวงเพื่อชิงทรัพย์สินอันอุดม จึงมิคิดเสียเวลาค้นหาหมู่บ้านเล็ก ๆ จึงมิได้ปล้นสะดมชาวบ้านที่เหอเป่ยมากนัก
แต่หากพวกมันพ่ายแพ้จากเมืองหลวง ครั้งเดินทางกลับพวกมันจะต้องปล้นสะดมหมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างแน่นอน
จินเฟิงมิอาจปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้
“ท่านอาจารย์พูดถูกต้องแล้ว” องค์หญิงเก้าพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าจะกราบทูลขอให้เสด็จพ่อทรงระดมทหารไปช่วยเหลือท่าน!”
“ไม่ต้อง!” จินเฟิงรีบโบกมือ
เขาไม่กลัวศัตรูที่แข็งแกร่ง เท่ากลัวสหายผู้โง่เขลา
นอกจากกองทัพเถี่ยหลินของชิ่งไหวและกองทัพเวยเซิ่งที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ที่ต้าหม่างพัวแล้ว จินเฟิงไม่เชื่อใจกองทัพต้าคังอื่นใดอีก
รวมถึงทหารรักษาพระองค์ที่ฉินเจิ้นนำทัพ
เขายอมให้ผู้คุ้มกันภัยอย่างลุยเดี่ยว ยังดีกว่าหาพวกโง่เขลามาร่วมงาน
“ท่านอาจารย์ พวกท่านมีกำลังพลน้อยนัก บริเวณเมืองหลวงก็ไม่มีพื้นที่อันใดเหมาะแก่การศึก หากคิดจะโอบล้อมกวาดล้างทัพตงหมาน พวกท่านคงมิอาจรับมือไหว”
“ทุกสิ่งหากใคร่ครวญให้ถี่ถ้วน ย่อมมีหนทางเสมอ!”
จินเฟิงหยิบแผนที่
