แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“หึ พวกมันมาถึงเสียที!”
สีหน้าของเฉินจี๋เย็นชาลง “อู่หยาง เจ้าอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ของเจ้าที่นี่เถิด ข้าจะไปยังหงเต๋อเตี้ยนเอง คอยดูว่าพวกมันจะพูดอะไร!”
กล่าวจบ เขาก็มองไปยังจินเฟิง “จินเฟิงเจ้าอยากไปกับข้าหรือไม่?”
“ฝ่าบาทจะไปปรึกษาเรื่องใหญ่ ข้าน้อยมิบังอาจไปร่วมด้วย”
จินเฟิงนั้นไร้ทั้งยศศักดิ์และตำแหน่ง ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อยในเรื่องราวการโต้เถียงกันในท้องพระโรง เขาจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับโบกมือปฏิเสธ
เฉินจี๋พยักหน้าด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะพาขันทีคนสนิทอย่างอิ๋นเชวี่ยและฉินเจิ้นออกไป
มิใช่แค่ฮ่องเต้เฉินจี๋เท่านั้นที่ผิดหวัง แม้แต่องค์เก้าก็ผิดหวังเช่นกัน
นางทราบดีว่าที่ฮ่องเต้เฉินจี๋เอ่ยถามจินเฟิงเช่นนั้น แท้จริงแล้วหมายถึงสิ่งใด พระองค์ทรงหวังให้จินเฟิงเข้ารับราชการ
ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วจินเฟิงมิได้ยินสิ่งที่ฮ่องเต้เฉินจี๋กล่าว หรือแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินกันแน่
แต่องค์เก้าทรงทราบดีถึงนิสัยของจินเฟิง นางจึงมิได้ตรัสทักสิ่งใดออกไป ไม่ได้ทรงบังคับจินเฟิงแม้แต่น้อย
ครู่ก่อนที่เฉินจี๋กับฉินเจิ้นยังอยู่ จินเฟิงยังไม่รู้สึกกระดากอาย แต่บัดนี้ในห้องเหลือเพียงเขา องค์หญิงเก้า ชิ่งเฟยและนางกำนัลอีกกลุ
