ติดตามข้าไป เดี๋ยวพี่ชายจะพาเจ้าไปกินเหล้ากินเนื้อเที่ยวหอนางโลม…เอ่อ พาเจ้าไปเที่ยวหอนางโลมคงไม่เหมาะ เอาเป็นว่าไปกินเหล้ากินเนื้อก็แล้วกัน!”
เป่ยเชียนสวินเพิ่งจะเศร้าอยู่แท้ ๆ ก็กลับถูกจินเฟิงพูดหยอกเย้าจนหลุดขำออกมาได้
นางจึงค้อนใส่จินเฟิงไปหนึ่งที “ท่านนี่ก็ช่างล้อเล่นอยู่ได้ ถึงแม่นางจะมาเข้าฝันข้า นางก็คงจะมาบอกว่าบุรุษล้วนชั่วช้า ให้ข้าอยู่ให้ห่างท่านเอาไว้!”
“เชียนสวิน คำพูดเจ้าช่างรุนแรงนัก ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดเซวียเหิงหลูและมันก็ชั่วช้าสมควรตายจริง แต่ผู้ชายใต้หล้านี้ก็มิใช่ว่าจะเป็นเหมือนเซวียเหิงหลูเสียเมื่อไหร่ เจ้าอย่าเหมารวมไปเสียทั้งหมดสิ”
“อย่างไรเสีย พวกผู้ชายก็ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่คนดีอะไรนัก!”
เป่ยเชียนสวินเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ “ท่านอาจารย์ ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าจะถามได้หรือไม่…”
“โดยปกติแล้ว หากเจ้าเอ่ยถามข้าเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าอยากรู้ยิ่งนัก อย่าได้ลังเลอีกเลย ถามออกมาเถิด หากเป็นเรื่องที่สามารถบอกได้ พี่ชายผู้นี้จะตอบโดยไม่ปิดบัง!”
จินเฟิงตบบอกกล่าวอย่างองอาจ
เป่ยเชียนสวินมองซ้ายแลขวาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าไม่มีผู้ใดแอบฟัง จึงค่อยเอ่ย
