ั่งลงตาม
เมื่อมองไปยังนางกำนัลที่ก้มหน้าเดินอยู่ไกล ๆ เป่ยเชียนสวินจมอยู่ในภวังค์ความคิด จินเฟิงพูดกับนางนางก็ไม่ได้ยิน จนกระทั่งจินเฟิงเตะนางทีหนึ่งจึงได้สติ
“คิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อลอยเช่นนี้?” จินเฟิงถาม
“ไม่มีสิ่งใดหรอก ข้าเพียงนึกขึ้นได้ว่าเคยติดตามคุณหนูมาที่วังหลวงแห่งนี้ครั้งหนึ่ง คร้งนั้นข้าและคุณหนูก็เหมือนนางกำนัลเหล่านั้น คอยติดตามกงกงอยู่เบื้องหลัง มิอาจแม้แต่จะแหงนหน้าขึ้นมอง
ทว่าครั้งนี้ได้ติดตามท่านอาจารย์เข้าวัง มิเพียงได้ไปยังหงเต๋อเตี้ยน หากแต่ยังได้เห็นพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ในระยะประชิด รวมไปถึงชิ่งเฟยยังมีน้ำใจมอบขนมอบแก่ข้าอีกด้วย!”
เป่ยเชียนสวินกล่าวพลางถอนหายใจ “หากได้รู้จักกับท่านอาจารย์ตั้งแต่แรกก็คงดี คุณหนูคงไม่ต้องถูกเซวียเหิงหลูเหยียดหยามและจากไปเช่นนั้น”
“เรื่องราวในอดีตก็ให้มันผ่านไปเถิด ต่อไปนี้จงเชื่อมั่นและก้าวเดินต่อไป”
จินเฟิงกล่าวพลางตบบ่าของเป่ยเชียนสวินเบา ๆ “ในเมื่อตอนนี้เจ้าได้กลับมายังเมืองหลวงแล้ว ก็จงไปเคารพคุณหนูของเจ้า เผาเงินกระดาษให้นาง บอกนางว่าเซวียเหิงหลูตายไปแล้ว ข้าจัดการล้างแค้นให้กับนางแล้ว บอกให้นางมาเข้าฝันเจ้า บอกว่าต่อไปนี้จง
