เพียง ค่าเรียบง่าย หากกลับหนักหนาราวค้อนเหล็กกระแทกกลาง อกจ้าวเข่อหรันจนสะท้านไปทั้งหัวใจ นางเบิกตากว้าง มองบุรุษตรงหน้าราว
ไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“ท่าน….ท่านว่าอะไรนะ?”
ฮือกูชวี่มองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“เจ้าก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ? เงื่อนไขของเจ้า ข้ารับปากทั้งหมด
แม้ได้ฟังช้าอีกครั้ง จ้าวเข่อหรันก็ยังไม่กล้าเชื่อ
“ท่านรู้หรือไม่ว่าตัวเองกําลังรับปากสิ่งใดอยู่? หากท่านตกลง นั่น
หมายความว่าทั้งชีวิตนี้ ท่านจะมีเพียงข้าคนเดียว”
ฝันสลาย
ชือกูชวี่ยิ้มบาง แล้วดึงนางเข้าสู่อ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
“ข้ารู้…มีเจ้าเพียงคนเดียว ก็เพียงพอแล้ว”
จ้าวเข่อหรันนิ่งงัน ปล่อยให้เขากอดไว้เช่นนั้น เสียงแผ่วเบาราวกลัว
“ท่านแน่ใจแล้วหรือ อย่าตอบช้าเพราะอารมณ์ชั่ววูบนะ”
ฝ่ามืออุ่นลูบหลังนางเบา ๆ
“ข้ามีสติครบถ้วนยิ่งนัก และรู้ดีว่าตัวเองรับปากอะไร ต่อให้เจ้าไม่ เอ่ย ข้าก็ไม่คิดจะมีหญิงอื่นอยู่แล้ว ขอเพียงมีเจ้า ข้าก็พอใจแล้ว”
“ค้าพูดของท่าน….จริงหรือ?”
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสสะท้อนแสงจันทร์
“บุรุษมิใช่ล้วนใฝ่หาสามภรรยาสื่อ หรอกหรือ?”
แววตาของซือกูชวี่หม่นลงเล็กน้อย
“สามภรรยาสี่อนุมีดีอันใด หากรักใครสักคน ก็ควรมอบหัวใจทั้งหมด ให้เขา มิใช่แบ่งเศษเสี้ยวไว้เผื่อใครอีก”
จ้าวเข่อหรันรู้ทันทีว่าเขากําลังนึกถึงเรื่องในอดีต นางไม่รู้ราย ละเอียด หากความเศร้าในดวงตาเยากลับบีบคั้นหัวใจนางยิ่งนัก
“อย่าคิดมากเลย”
นางเอ่ยปลอบ
