“เจ้าพูดมาเถิด” เฉินจี๋เอ่ยอย่างจนใจ
“เสด็จพ่อเคยตรัสเองไม่ใช่หรือว่าบรรดาขุนนางและตระกูลใหญ่โตล้วนเป็นเสี้ยนหนามของแคว้นต้าคัง หากปล่อยปละละเลยไม่จัดการใด ๆ แคว้นต้าคังย่อมล่มสลายในมือของพวกมันเป็นแน่ เรื่องราวเมื่อคืนวาน ล้วนเป็นสิ่งยืนยันว่าที่เสด็จพ่อตรัสนั้นถูกต้อง!”
องค์หญิงเก้าตรัสต่อ “เสด็จพ่อเพคะ บัดนี้ถึงเวลาที่ต้องเฉือนเนื้อผ่าหนองรักษาแล้ว อย่าได้ทรงลังเลพระทัยอีกเลย!”
“แต่ว่ากองทัพตงหมานก็มาประชิดเมืองแล้ว เหตุใดเราไม่รอให้ขับพวกมันกลับไปก่อนเล่า เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกที” เฉินจี๋เอ่ยถาม
“เสด็จพ่อ ภัยจากตระกูลผู้มีอำนาจนั้นร้ายแรงยิ่งกว่าตงหมานเสียอีก!”
องค์หญิงเก้าผิดหวังในเฉินจี๋อย่างมาก นางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “หากเสด็จพ่อยังลังเลอยู่ เรื่องต่อจากนี้ลูกและท่านอาจารย์จะจัดการเอง!”
“จัดการอะไร?” เฉินจี๋ถาม
“ท่านอาจารย์จะไปปราบตงหมาน! ส่วนลูกจะสังหารตระกูลผู้มีอำนาจเอง!”
